Kabinet knuffelt burgers dood met subsidies

Door Brenda Peeters

Rugzakjes, subsidies voor oma’s die oppassen. Het kabinet maakt Nederlanders steeds afhankelijker. In hun oneindige empathie ontnemen achtereenvolgende kabinetten burgers zelfredzaam vermogen en zelfvertrouwen

Marike Stellinga

Hoe meer de hulp van de overheid vanzelfsprekend wordt, hoe minder mensen eerst zichzelf proberen te helpen.

Nederland heeft er sinds kort enkele zorgelijke en in het oog springende voorbeelden van deze afhankelijkheid bij: de kinderopvangsubsidie, de subsidie voor bijzondere ziektekosten (de AWBZ) en de toenemende subsidiestromen voor kinderen en jongeren met ‘psychische’ problemen.

Naastenliefde
De grote groei in de subsidies voor kinderopvang en bijzondere ziektekosten komt van zorg die we normaal gezien naastenliefde noemen en die mensen voorheen zelf gratis deden of waarvoor ze op eigen kosten hulp inriepen.

Opa’s en oma’s die gesubsidieerd op hun kleinkinderen passen, de buurvrouw die gesubsidieerd met de gehandicapte buurjongen naar de bioscoop gaat. Er zijn zelfs moeders die (gedeeltelijk) ontslag nemen om gesubsidieerd voor hun zieke kind te zorgen.

Daarmee snijdt de overheid zich twee keer in de vingers. De moeder werkt niet en betaalt dus geen belasting meer, maar krijgt wel subsidie.

Angst
Het kabinet maakt het claimen van subsidie voor dit soort zorg nu lastiger. Maar nog altijd groeien de uitgaven fors en de coalitie van CDA, PvdA en ChristenUnie weigert om echt te snijden in verworven rechten.

Ook pakt het kabinet de uitdijende subsidies voor kinderen met psychische problemen als adhd en autisme nauwelijks aan uit angst dat mensen die hulp behoeven geen hulp kunnen krijgen.

Welvarender
Maar die hulp hoeft de overheid niet te geven, dat kunnen naasten doen, of maatschappelijke organisaties. Nederlanders gedragen zich zo steeds hulpbehoevender, terwijl ze steeds gezonder en welvarender zijn.

De overheid lokt hulpbehoevend gedrag uit, knuffelt haar burgers dood en drukt zo elk particulier initiatief de kop in. Dat niet alleen: in hun oneindige empathie ontnemen achtereenvolgende kabinetten kinderen zelfredzaam vermogen en zelfvertrouwen.

Proefschrift
Het uitdijen van de zorgende staat is alleen te stoppen door politici met een diep verankerde overtuiging dat de staat zich met minder zaken moet bemoeien. Premier Jan Peter Balkenende (CDA) is zo’n politicus.

Al in 1992 betoogde hij in zijn proefschrift dat de overheid maatschappelijke organisaties ondermijnt door hun subsidies te verlenen. Want een doorgeschoten verzorgingsstaat, aldus Balkenende, ontneemt mensen hun verantwoordelijkheden en maakt ze afhankelijk.

Waar is die Balkenende gebleven?