Moslimwereld kijkt toe terwijl Iran brandt

Na een nieuw weekend van geweld tegen de demonstrerende oppositie in Teheran neemt druk op Iran toe. Maar niet vanuit islamitische buurlanden: autoritaire regimes in het Midden-Oosten wakkeren liever geen onvrede aan bij de onderdrukte oppositie in eigen land

Door Robbert de Witt

Veel geweld bij de dagelijkse protesten op de straten van Teheran

Afgelopen weekend werden honderden, mogelijk zelfs duizenden moslims in Teheran opgepakt en het zwijgen opgelegd. Zeker negentien demonstrerende Iraniërs kwamen om, en honderden raakten gewond bij betogingen tegen de frauduleus verlopen verkiezingen en het dictatoriale regime.

De Amerikaanse president Barack Obama, die zich eerder terughoudend opstelde omdat hij een nieuwe dialoog wilde aangaan met Teheran, veroordeelde dit weekend onomwonden het ‘onrechtvaardige geweld’ dat wordt gebruikt tegen de Iraanse bevolking.

Onrecht
Minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken, CDA) riep gisteravond de Iraanse zaakgelastigde voor de tweede keer ter verantwoording voor ‘het excessieve geweld’. De Duitse bondskanselier Angela Merkel riep de Iraanse regering op alle stemmen te hertellen en de opgepakte demonstranten vrij te laten. Het felst was de Franse president Nicolas Sarkozy, die sprak van ‘wreed en buitenproportioneel geweld’.

Maar de islamitische buurlanden van Iran, die anders altijd het hardst schreeuwen als moslimbroeders waar ook ter wereld in hun ogen onrecht wordt aangedaan, zwijgen nu in alle talen.

Veel Arabische landen zullen niet rouwig zijn om de val van president Mahmoud Ahmedinejad en geestelijk leider ayatollah Ali Khamenei, die de touwtjes werkelijk in handen heeft.

Lange arm
Soennitische moslimstaten als Saoedi-Arabië en Egypte zijn geen vrienden van de sjiitische machthebbers in Teheran, wier lange arm ver reikt: de radicale moslimorganisatie Hezbollah en terreurbeweging Hamas worden met Iraans geld gefinancierd

Maar veroordeling van het brute neerslaan van de Iraanse oppositiebeweging kan de onderdrukte oppositie in eigen land op ideeën brengen.

Rond verkiezingen in Egypte hangt altijd een sterke lucht van fraude, en over de uitkomst hoeven de autoritaire machthebbers in Caïro zich nooit zorgen te maken. In Saoedi-Arabië worden geen verkiezingen gehouden, in andere Arabische landen worden verkiezingen ernstig gemanipuleerd.

Bovendien vreest de moslimwereld ondanks de huidige chaos ook de woede van Iran - na Israël de sterkste militaire macht in de regio. Kritiek op het verloop van de verkiezingen en het vervolgen van demonstrerende moslims wordt daarom liever overgelaten aan het Westen. In het opportunistische Midden-Oosten is het stil.