Rijkman Groenink is de eerste met zelfkritiek

Het siert voormalig ABN AMRO-topman Rijkman Groenink dat hij voor de commissie-De Wit openlijk praat over zijn rol – en die van anderen – bij de ondergang van ABN AMRO. Alleen heeft hij meer schuld dan hij toegeeft

Door Philip Willems

Het optreden van Rijkman Groenink was beter dan dat van anderen

Groenink getuigde gisteren voor de parlementaire commissie die de kredietcrisis onderzoekt. Dat leverde spektakel op. In tegenstelling tot andere grootheden uit de financiële sector die voor hem getuigden, stak Groenink de hand in eigen boezem.

President Nout Wellink van De Nederlandsche Bank (DNB) hield vorige week een betoog dat de toezichthouder tijdens de crisis niet genoeg bevoegdheden had. Hem treft geen blaam. Voormalig topman Michel Tilmant van bankverzekeraar ING kwam niet opdagen.

Drama
Groenink echter sprak openlijk, en dan vooral over zijn rol in de ondergang van ABN AMRO. Dat is te loven. Zo vertelde hij dat hij ABN AMRO verzwakt had, door doelen te stellen die de bank niet kon waarmaken, en door het Italiaanse Antonveneta over te nemen. Beide acties hebben er volgens Groenink aan bijgedragen dat zijn bank uiteindelijk kon worden overgenomen door Fortis.

Die overname werd een drama. De Nederlandse overheid moest ABN AMRO en Fortis Nederland overnemen om het concern van de ondergang te redden.

Boetedoening
Groenink stelde dat hij genoeg had gedaan om de overname door Fortis tegen te houden – alleen DNB kon meer hebben gedaan. Dat is waar. Groenink heeft er alles aan gedaan – via persberichten, interviews, gesprekken met aandeelhouders – om de overname door Fortis tegen te gaan. DNB heeft Fortis uiteindelijk het fiat gegeven om de overname door te zetten, met alle gevolgen van dien.

En toch is de boetedoening van Groenink, net als die van andere getuigen voor de commissie, niet bevredigend. Want hij – en niet Wellink – heeft toch zelf de eerste aanzet gegeven voor de overname door Fortis. Groenink wilde namelijk ABN AMRO verkopen aan het Britse Barclays, en dacht dat hij dat proces onder controle had. Maar dat was niet zo: met Fortis kwam er een andere kaper op de kust.

Groenink, veteraan bankier, moest als geen ander weten dat, als je een bedrijf in de etalage zet, de achtbaan die volgt, niet te voorspellen is. Door de schuld van de overname en het daarop volgende debacle bij Wellink te leggen, probeert hij onterecht zijn eigen rol in die overname weg te poetsen.