Campagne in het Turks? Niet erg, ook niet slim

Gemeenteraadsverkiezingen: politieke partijen moeten zelf weten of ze in vreemde talen met de kiezer communiceren. Of zij er baat bij hebben, is vers twee

Door René van Rijckevorsel

PvdA-wethouder Lodewijk Asscher voert campagne in het Turks

Veel commotie de afgelopen weken over posters en -flyers voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen in het Arabisch, Turks, ja zelfs Chinees. Kunnen die aspirant-raadsleden niet gewoon het Nederlands hanteren? Is dit integratie? Op het eerste gezicht lijkt de opwinding over al die verkiezingspropaganda in vreemde talen terecht.

Maar je kunt er ook anders naar kijken. Het lakse Nederlandse immigratiebeleid zorgt ervoor dat er door gezinsvorming nog altijd jaarlijks tienduizenden huwelijksmigranten naar Nederland komen, die ondanks een simpel taaltestje de taal niet echt machtig zijn. De ‘eerste generatie’ sterft zo nooit uit.

Je kunt deze stemgerechtigden toch niet het recht ontnemen om te worden geïnformeerd?

Homo’s
Bovendien: waarom mag een politieke partij er niet zelf voor kiezen in welke taal de boodschap wordt verkondigd? Net zoals politieke partijen het recht hebben om geen vrouwen toe te laten, om te roepen dat de democratie moet worden afgeschaft of dat homo’s minderwaardig zijn. Laat ze lekker!

Pas zodra deze kandidaten in de raad zijn gekozen, is Nederlands dé voertaal. Bij de overheid en in vertegenwoordigende lichamen wordt alleen Nederlands gesproken.

Baat
Niet verbieden dus, die posters en flyers. Of de partijen er ook baat bij hebben, is vers twee. Posters en flyers in vreemde talen leiden er ook toe dat veel vaak autochtone kiezers zich buitengesloten voelen.

Over de rug van een politieke partij smeedt een verkiesbaar lid, vaak van buitenlandse komaf, in zijn onbegrijpelijke taal een pact met stemgerechtigden van dezelfde komaf.

Wat hij ze in eigen taal belooft? Geen idee. Er hangt geen vertaling naast.

Voorkeurstemmen
De politieke partijen, vaak der multiculti’s ter linkerzijde, die communicatie in deze vreemde talen toestaan, bevorderen ook dat hun raadsfracties straks vooral door allochtonen worden bevolkt, die laag op de lijst staan maar door voorkeurstemmen hun entree maken.

Niet uitgesloten is dat zo’n raadslid op grond van die stemmen vooral belangen gaat dienen die meer ten dienste staan van zijn etnische groep, dan van de partij.

Partijen hebben kortom het volste recht om te flyeren, posteren en debatteren in vreemde talen. Maar daar staat dit tegenover: de kiezer heeft ook het volste recht om juist niet op de partij te stemmen die het zo nodig vindt om in het Turks, Arabisch of wat voor vreemde taal ook met de achterban te communiceren.