Geen Afrika'tje spelen in de Oostvaardersplassen

De Oostvaardersplassen zijn geen Serengeti. Het is natuur achter een hek. Natuur, waar de tuintjes van Almere en Lelystad aan grenzen. Daar kun je geen Afrika'tje spelen. Het is tijd om de grootste dierproef in Nederland in normale banen te leiden

Door Simon Rozendaal

In de Oostvaardersplassen kun je geen Afrika'tje spelen

Een kwartier van Amsterdam vallen grote kuddes wilde paarden, oerossen en edelherten te bewonderen. Het wemelt er van de bijzondere vogels, inclusief de zeearend (bijgenaamd de vliegende deur).

En dat op een gebied dat voorbestemd was industrieterrein te worden. Chapeau dus voor bioloog Frans Vera en zijn collega's van Staatsbosbeheer. Maar ze moeten niet overdrijven. De Oostvaardersplassen zijn niet zo uniek als de Waddenzee, het biedt niet de ogentroost van de Camargue en het is zeker geen Serengeti.

Creperen
En dus past er ook geen beleid zoals op de Serengeti. De afgelopen jaren is geprobeerd om op de Oostvaardersplassen de natuur haar gang te laten gaan. Om de grote grazers niet bij te voederen en in strenge winters te laten creperen.

Het liefst had Vera er wolven bij gehaald, maar bij ontstentenis daarvan geeft Staatsbosbeheer de laatste tijd, onder invloed van de kritiek, een deel van de verhongerende grazers het genadeschot. Maar de gedachte blijft dat het goed is als zwakke dieren 's winters massaal sterven zodat de kudde als geheel sterker wordt.

Afrika'tje spelen
Inderdaad, zo werkt de natuur. Maar let wel, we hebben het hier over natuur achter een hek. Natuur, waar de tuintjes van Almere en Lelystad aan grenzen. Daar kun je geen Afrika'tje spelen.

Vandaag stemt de Tweede Kamer over het beleid in de Oostvaardersplassen. Een goed moment om het experiment met grote grazers (misschien wel de grootste dierproef die Nederland ooit heeft gedaan) in normale banen te leiden.