Terechte boosheid over te softe rechtspraak

Extreem milde veroordelingen, aanhoudende verlofregelingen voor onhandelbare tbs'ers. Tijd dat de rechters eens kiezen voor slachtoffers, in plaats van voor de daders

Door René van Rijckevorsel

Boosheid bevolking om soepele straffen bij moorden en steekpartijen is terecht

Zomaar drie berichten van afgelopen week uit de juridische welzijnswereld. Een 49-jarige onbehandelbare tbs'er uit een longstaykliniek kan op begeleid verlof in Uden een mes kopen in de HEMA en een 61-jarige vrouw in haar nek steken. De begeleider is in geen velden of wegen te bekennen.

Tezelfdertijd veroordeelt de rechtbank in Amsterdam Sidi Mohamed B. tot twee jaar cel. De taxichauffeur en geoefend kickbokser gaf in 2008 klant Rob Sitek tijdens een ruzie over de ritprijs op het Leidseplein zo’n harde klap dat Sitek overleed. B. komt alweer snel vrij. Hij was eerder al veroordeeld voor mishandeling van een vrouw in 2007. Ook toen was een ruzie over de ritprijs de oorzaak.

En een oud-politieagent krijgt in Rotterdam acht jaar wegens 'doodslag' nadat hij met 52 messteken zijn ex vermoordde. De straf is zo laag omdat hij in een opwelling zou hebben gehandeld.

Afgrijzen
In de echte, niet gejuridiseerde samenleving is met ongeloof en afgrijzen gereageerd op deze drie kwesties.

Een opwelling? Hoe kan iemand 52 keer steken met een mes nog doodslag zijn? Is een mensenleven slechts twee jaar uit het leven van de dader waard? Waarom mogen onbehandelbare tbs'ers toch op verlof?

Begrip
De boze verontwaardiging van nabestaanden en anderen over lage straffen en softe regimes is terecht. Steeds minder burgers hebben begrip voor de aanhoudende veronachtzaming van de slachtoffers en het te grote mededogen met de daders.

Wil de rechter enig aanzien houden, dan moet hij (of zij) rechtvaardiger optreden door de belangen van de slachtoffers en hun nabestaanden te dienen, en niet die van de misdadigers.