Kunduz: mogelijke triomf Rutte is militair risico

Politiek slim, maar militair ongelukkig. Het kabinet verleidt Jolande Sap (GroenLinks), Alexander Pechtold (D66) en André Rouvoet (ChristenUnie) tot steun aan de politiemissie naar de Afghaanse provincie Kunduz

Door Eric Vrijsen

Ruttes toezeggingen: politiek slim, militair onhandig

De ministers Uri Rosenthal van Buitenlandse Zaken (VVD) en Hans Hillen van Defensie (CDA) brachten wijzigingen aan in het militaire plan. Premier Mark Rutte (VVD) zal dat vandaag in de Kamer afzegenen.

Sap kan trots zijn. Het ‘meest rechtse kabinet ooit’ ligt op zijn knieën voor GroenLinks.

Furieus
PvdA-woordvoerder Frans Timmermans is furieus vanwege de procedure. Maar in feite is de PvdA vooral boos op zichzelf. De PvdA bereikt niks en zit nu in het hok bij de ‘populisten’ SP en PVV. Er komt nog een tijd dat PvdA’ers ernaar snakken om draaikont te worden genoemd.

Zodra hij een parlementaire meerderheid voor ‘Kunduz’ binnenheeft, zal Rutte gloriëren. Hij is geen rechtse houwdegen. Hij is pragmatisch en bereid om in voorkomende gevallen met links te dealen.

‘Kunduz’ was de eerste grote test voor het kabinet. Het kan vandaag nog tegenzitten, maar Rutte staat op het punt zijn de proeve van bekwaamheid te leveren.

Achter de oren
De militairen krabben zich achter de oren. Zij willen duidelijke politieke leiding en een heldere opdracht voor de marechaussees en de beschermende soldaten. Om GroenLinks te paaien, voegt het kabinet nu allerlei softe elementen toe. 

De militairen mopperen dat ‘Kunduz’ een Lego-missie wordt: de oppositie haalt er blokjes uit en duwt er weer andere blokjes op.

Er zijn zoveel goede bedoelingen aan de militaire inzet toegedicht dat je bij wijze van spreken beter een bus hippies kan sturen dan een contingent militairen.

Emoties
Uit democratisch oogpunt is het ook bedenkelijk als de oppositie mee regeert. Begin jaren negentig gierden de emoties door de Tweede Kamer toen de media berichtten over etnische zuiveringen in Bosnië. Er moesten en zouden vredesmilitairen naar toe. Maar niet té zwaar bewapend!

Dat liep in 1995 uit op het drama Srebrenica. Het parlement wilde toen de regering op het matje roepen, maar de Kamerleden zagen in dat zijzelf net zo verantwoordelijk waren.

Loopt het straks mis in Kunduz, dan zit de Tweede Kamer met de vingers tussen de deur en komt er van democratisch controleren niks terecht.