Ook Arabieren moeten broeder Assad laten vallen

Verklaring van Veiligheidsraad over geweld in Syrië is laat, halfslachtig en vooral symbolisch. Buurlanden in Midden-Oosten moeten nu de druk op president Bashar al-Assad opvoeren

Door Robbert de Witt

Syrische demonstranten in Hama dragen een gewonde weg

Hè hè. Eindelijk verbreekt de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zijn stilzwijgen over Syrië.

In een verklaring – geen resolutie – die is opgesteld door Europese landen, worden de ‘grootschalige schendingen van mensenrechten en het gebruik van geweld tegen burgers door de Syrische autoriteiten’ veroordeeld.

Dat geweld is inmiddels al vijf maanden aan de gang en wordt, ondanks de steeds zwaardere middelen die president Bashar al-Assad inzet, nog altijd heftiger.

Een voor een roken de soldaten van Assad de broeinesten van onvrede uit, waarna tanks en sluipschutters met veel geweld de opstandige stad innemen. Zoals afgelopen dagen Hama, waar volgens de oppositie tientallen doden vielen.

Dat het zo lang duurde voordat de Veiligheidsraad deze halfslachtige – ook de Syrische oppositie wordt terechtgewezen – en krachteloze boodschap richting Syrië stuurde, ligt vooral aan China en Rusland.

Smoren

Beide landen houden er niet van dat de Veiligheidsraad zich bemoeit met ‘interne aangelegenheden‘ – zelf hebben ze immers ook geen fraai verleden wat betreft het smoren van binnenlandse onvrede.

Bovendien zijn ze bang dat een harde veroordeling zal leiden tot een militaire interventie zoals die in Libië.

Dat gaat zeker niet gebeuren, hoezeer sommige verontwaardigde columnisten zich nu ook afvragen ‘waarom het Westen nu niet ingrijpt’.

Paria

In Libië waren het de rebellen die het Westen expliciet vroegen om hulp – op het moment dat ze met hun rug tegen de muur stonden. De Syrische oppositie echter houdt net zo min van het westen als de Syrische machthebbers.

Khaddafi gold bovendien als een paria zonder directe bondgenoten – terwijl het regime-Assad wordt gesteund door de onvoorspelbare ayatollahs uit Teheran. De regionale consequenties zijn daarom een stuk groter – het Westen zal zich om die reden niet zomaar in een vierde oorlog in een moslimland storten.

Bovendien waren het juist de andere Arabische landen – verenigd in de Arabische Liga – die in maart de NAVO vroegen een no-flyzone te handhaven om zo de Libische rebellen te hoeden voor de wraak van Khaddafi. Nu zwijgen de Arabische broeders van Assad.

Goed voor de bühne, zo’n verklaring van de Veiligheidsraad, maar het zou echt wat betekenen als de Arabieren Assad openlijk laten vallen.