Micha Wertheim: genie in middelmatig lichaam

maandag 9 april 2007 10:53

Voorstelling: Micha Wertheim – Micha Wertheim voor gevorderden
Gezien: 5/4/2007

Begin maart zat ik in de jury van het Leids Cabaret Festival. Aan het hoofd van die jury stond Joost Nuissl, oud-directeur van de Kleine Komedie, oud-chansonnier (‘Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben’), oud-juryvoorzitter van zo ongeveer alle cabaretfestivals die Nederland rijk is. Kortom: oud. En dus: ervaren.

Nuissl drukte ons juryleden op het hart niet alleen te letten op de prestatie van het moment, maar ook op het perspectief dat de cabaretier bood. Een mooi, maar lastig criterium. Want behalve als keurmeester moet je dan optreden als koffiedikkijker. Over de Vlaming Stefaan van Brabant hebben we bijvoorbeeld langdurig gebakkeleid, dat kan ik hier wel verklappen. Over zijn toekomstperspectief, en of dat binnen of buiten het cabaret lag, konden we het niet eens worden.

Toen Micha Wertheim in 2004 het Leids Cabaret Festival won, herinner ik me vergelijkbare discussies. Wertheim had een zeer overtuigende act als de arrogante en over het paard getilde artiest, die zijn publiek even kwam uitleggen hoe de wereld in elkaar zat. Zeer effectief voor een half uur – de duur van een festival-programma – maar of Wertheim met diezelfde pose ook avondvullend zou kunnen scoren, was de vraag.

Bij zijn eerste avondvullende show, Micha Wertheim voor beginners, leken de twijfelaars gelijk te krijgen. Anderhalf uur hautaine grappenmakerij bleek iets teveel van het goede. Maar in zijn tweede programma gooit Wertheim het over een andere boeg. Hij erkent dat hij toch geen genie is. Dat wil zeggen: hij is in wezen nog steeds een genie, maar dan in het lichaam van een middelmatig mens.

De show is opgehangen aan een schitterende vondst: Wertheim is ervan overtuigd dat hij droomt en dat wij allemaal onderdeel uitmaken van zijn droom. Dat leidt tot mooie, absurde verhandelingen over dromen en van welke acteurs je het beste in je dromen gebruik kunt maken, enzovoorts.

Verder waaiert de conférence alle kanten uit, zoals je in een droom verwachten kan: van de zin en onzin van ezelsbruggetjes tot een komisch bluff your way in intellectuele kringen, en van Foster Parents-kindjes via dyslexie tot de ‘gehandicaptenlobby’.

Overigens was Micha Wertheim voor gevorderden donderdag nog geen droom van een programma. Wertheim leek erg te lijden onder premièrezenuwen. Zijn voordracht was vrij monotoon, er kropen foutjes in de volgorde. Ernstiger is dat sommige grappen gewoon nog niet goed zijn uitgewerkt. Een gesprekje over boeken met een man op rij één bloedt al snel dood. Met een verhaal over een Marokkaanse bloemenman wil Wertheim iets zeggen over spanningen in de multiculturele samenleving, maar het blijft bij wat schreeuwerige en tamelijk onleuke statements. Tot overmaat van ramp gaat Wertheim de clou ook nog eens helemaal uitleggen.

De drie sterren zijn vooral voor, jawel, het toekomstperspectief van Micha Wertheim. Met deze show bewijst hij een stuk veelzijdiger te zijn dan bij zijn debuut moest worden gevreesd. In Wertheim gaan behalve de van zichzelf overtuigde stand-upper, ook een absurdist en een sprookjesverhalenverteller schuil. Dat geeft de burger moed.

Wilt u de speellijst bekijken van deze voorstelling?
Wilt u kaarten bestellen voor deze voorstelling?

Thomas van den Bergh