De hypocriete jacht op president Christian Wulff

woensdag 25 januari 2012 10:20

Christian Wulff is een behoedzaam man

Christian Wulff is een vriendelijke man die zich zeer bewust is van Duitslands historische last. Toen ik hem afgelopen jaar voor Elsevier interviewde vroeg hij hoe mijn grootouders de Duitse bezetting hadden beleefd.

Ook excuseerde de bondspresident zich voor de nogal strakke regie die zijn woordvoerder over ons gesprek hield. Hij moest in zijn functie nu eenmaal voorzichtig zijn, zei hij. Vlak voor het staatsbezoek van koningin Beatrix wilde hij geen onnodige rimpelingen in de relatie met Nederland teweeg brengen.

Ruim een half jaar later heeft dezelfde behoedzame, empathische Wulff (CDU) een politieke aardbeving in zijn eigen land veroorzaakt. En moet hij het verwijt aanhoren dat hij een leugenaar is.

Vriendendiensten
Al weken lang regent het verhalen over voordeeltjes en vriendendiensten van rijke ondernemers die Wulff als minister-president van Nedersaksen (2003-2010) genoten heeft. Heel ongewoon voor dit op regels verliefde land, zou je zeggen.

Het meeste is ook klein bier. Een luxe hotelkamer hier, een gratis upgrade naar business class daar. Het gemekker hierover, inclusief een stevige portie haat tegenover rijke ondernemers, is dan wel weer erg Duits. Maar Wulffs integriteit, het belangrijkste attribuut van het staatshoofd, ligt er door aan diggelen. Dat moet hij zichzelf aanrekenen.

Bakstenen
Als er echter één ding is gebleken tijdens de ‘shitstorm’ van de afgelopen weken, dan is het wel dat Duitsland naast zogenoemde ‘Wutbürger’, boze burgers die overal tegen tekeer gaan, ook ‘Wutmedien’ heeft. Zelden probeerden media zo collectief en gretig een president uit zijn ambt te verjagen.

Zelfs Wulffs huis bij Hannover werd doelwit. Bakstenen, doorsnee, kleinburgerlijk, provinciaal, luidde het vernietigende oordeel. Wil zeggen: een president die dáár woont kan niet deugen.

Het onderscheid tussen ‘boulevardblad’ Bild - Duitslands grootste krant - en de zogenaamde ‘serieuze’ dagbladen was voor even verdwenen. En nadat Bild in de affaire gas terug nam, buitelden de serieuze journalisten nog een tijdje over elkaar heen met onthullingen die de naam niet waard zijn.

Zelfkritiek
Pas toen de kranten doorkregen dat veel burgers de berichtgeving ‘zum kotzen’ vonden, kwam er iets van zelfkritiek binnen de beroepsgroep los. Van diverse kanten kwam plots de oproep of ook een onsje minder kon met de jacht op Wulff.

Dat duizenden journalisten in Duitsland zelf ook graag financiële voordeeltjes meepikken die hun objectiviteit kunnen aantasten, verhoogt hun geloofwaardigheid als Wulff-critici niet echt.

Een journalist kan dankzij de zogeheten ‘presserabbat’ (korting voor media) bijvoorbeeld een nieuwe Audi of BMW kopen met 15 procent korting. Hij mag voor de helft van de prijs met de trein. Ook op vliegreizen zijn er interessante kortingen.

Moraal
Bij alles wat Christian Wulff te verwijten valt, draait het niet om een door journalisten bepaalde moraal, niet om vermeende goede smaak, niet om wat de linkse oppositie ongepast acht en evenmin om de opiniepeilingen.

Het gaat in eerste instantie om de wet. De bondspresident kan alleen worden afgezet als hij opzettelijk een federale wet of de Grondwet heeft overtreden. Of hij kan zelf besluiten om te gaan.

Penibel
Dat Wulff de wet heeft overtreden is nog niet gebleken. Maar nu zijn ex-woordvoerder wordt verdacht van corruptie en zijn kabinetschef als minister het parlement van Nedersaksen zou hebben voorgelogen, lijkt het voor de president ook strafrechtelijk penibel te kunnen worden.

Terwijl Wulff verder afbladdert, hebben Duitse media de ogenschijnlijk onkreukbare bondskanselier Angela Merkel tot ‘feitelijke president’ (Der Spiegel) en zelfs ‘koningin’ (Die Welt) uitgeroepen. Misschien doet dat de president nog wel het meeste pijn.

Bevrijdingsdag
Tijdens de foto-opnames voor het Elsevier-interview verkneukelde Wulff zich nog over zijn partijgenoot Merkel, die klaarblijkelijk geërgerd was dat ook Wulff een toespraak hield op een congres van de top van het Duitse bedrijfsleven. Ze wil de bühne voor zichzelf hebben, gniffelde de president. Dat kon wel eens sneller het geval zijn dan hem lief is.

Op 5 mei komt Wulff als eerste Duitse staatshoofd naar Nederland voor Bevrijdingsdag, zo is de bedoeling. Hij is vast van plan die datum te halen.

Oene van der Wal