Niet Geert Wilders staat terecht, maar de Koran

woensdag 27 januari 2010 16:13

Geert Wilders tijdens zijn proces

Wat begon als een rechtszaak tegen Geert Wilders wegens vermeende islamofobie, verkeert inmiddels bijna in zijn tegendeel: een historische zaak over de boodschap van de Koran.

De Amsterdamse rechtbank die de controversiële Nederlandse politicus moet vervolgen, is nu vooral bezig met de vraag of dit boek, dat heilig is voor meer dan één miljard gelovigen, kan worden vergeleken met een van de meest verachtelijke publicaties in de geschiedenis van de westerse beschaving - Hitlers 'Mein Kampf'.

Wat is er allemaal misgegaan?

Antisemitisme
In zijn geschriften en toespraken, heeft Wilders altijd geoordeeld dat deze twee werken vergelijkbaar zijn door hun antisemitisme en het aanzetten tot haat. Daarom heeft hij gepleit voor een verbod op publicatie van de Koran, net zoals 'Mein Kampf' verboden is.

Deze oproep gaf aanleiding tot Wilders' vervolging, wegens discriminerende en beledigende uitlatingen tegen moslims en de islam.

Ongelovigen
De politicus ontkent echter de moslims te hebben beledigd. Hij houdt vol dat hij zich alleen richt op de radicale islam en de Koran, die hij niet alleen als religieuze tekst, maar ook als een politiek pamflet beschouwt, dat moslims aanmoedigt om te discrimineren en, indien nodig, joden, christenen, afvalligen en andere ongelovigen te vermoorden.

Daarom houdt Wilders zich het recht voor om de islam te bekritiseren en te veroordelen.

Klachten
Na klachten die voornamelijk door moslims en radicale linkse activisten werden ingediend, vond de Amsterdamse officier van justitie in 2008 in eerste instantie geen juridische basis voor vervolging van Wilders.

Maar de aanklagers werden gedwongen van koers te veranderen, toen het Gerechtshof vorig jaar vervolging van Wilders verordonneerde, daarmee in principe de politicus al veroordelend voordat de rechtszaak was begonnen en vóórdat Wilders de kans had gehad om zich te verdedigen.

Interventie
De ongebruikelijke interventie van de rechter illustreert de Nederlandse verwarring over het conflict tussen twee fundamentele rechten: het recht op vrije meningsuiting en het recht op bescherming tegen discriminatie.

Volgens de opiniepeilingen is Wilders' Partij voor de Vrijheid, een libertair-conservatieve beweging met populistische neigingen, momenteel de populairste politieke partij in Nederland.

Als vandaag verkiezingen zouden worden gehouden, zou Geert Wilders serieus kans maken op de positie van minister-president. Maar zijn tegenstanders vergissen zich als ze denken dat een veroordeling hem politiek zal kwetsen.

Win-win
Het proces is juist een win-win situatie voor hem: Als de rechter Wilders' recht op vrije meningsuiting te beperkt, zullen veel Nederlanders dit interpreteren als een poging van het politiek correcte establishment om de groei van de Partij voor de Vrijheid te beperken, wat de partij van Wilders nog aantrekkelijker maakt voor veel kiezers.

Als, aan de andere kant, niet juridisch kan worden aangetoond dat Wilders opzettelijk moslims heeft beledigd vanwege hun religie, zullen Wilders' standpunten worden gezien als de de winnende standpunten. Hij zal er dus hoe dan ook politiek baat bij hebben.

Veel mensen demonstreerden tegen het Wilders-proces

Crisis
Belangrijker is, dat vervolging van Wilders onbedoeld een crisis kan creëren tussen Nederland en de islamitische wereld. Want het gaat in het proces niet zozeer om Geert Wilders, als wel om het heilige boek van de islam.

Op 20 januari, de eerste dag van de zaak, presenteerde de verdediging van Wilders de rechtbank een lijst van getuige-deskundigen. Die geeft een indicatie van zijn strategie.

Bouyeri
De getuige-deskundigen bestaat aan de ene kant uit een groep internationaal vermaarde wetenschappers, maar aan de ene kant uit radicale islamisten (onder wie Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh, en de invloedrijke Iraanse ayatollah Mesbah Yazdi, een uitgesproken antisemiet en de religieuze mentor van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad). Aan hen wordt gevraagd om te getuigen over de boodschap van de Koran en de vergelijking van de Koran met 'Mein Kampf'.

Zoals Wilders vermeldde op de eerste en tot dusver enige zitting in de rechtbank, kan hij, als zijn uitspraken over de Koran en 'Mein Kampf' correct zijn, niet worden veroordeeld, Voor het vertellen van de waarheid kun je iemand immers niet veroordelen.

Dus zal de verdediging van Wilders zich concentreren op de extreme en gewelddadige hoofdstukken in de Koran, en die vergelijken met 'Mein Kampf'.

Aantal
Het Openbaar Ministerie heeft geen bezwaar tegen het aanroepen van getuigen die licht kunnen werpen op de Koran en 'Mein Kampf' en tekende alleen bezwaar aan tegen het grote aantal op te roepen getuigen (17). Maar hoogstwaarschijnlijk zal de rechter de meeste getuigen op de lijst laten getuigen.

Nu zijn er zonder twijfel er vele anti-joodse opmerkingen in de Koran. Volgens sommige onderzoekers, staan er zelfs meer in de Koran dan in 'Mein Kampf.' Het is dus goed denkbaar dat de rechter zal oordelen dat Geert Wilders in zijn recht staat om de Koran te vergelijken met 'Mein Kampf.' Alles is mogelijk in dit absurde proces.

Rechters
De drie rechters - ongetwijfeld fatsoenlijke, bescheiden, postmoderne Nederlanders met een minimale kennis van de islam en haar cultuur en tradities - zullen noodgedwongen een debat moeten voeren over het karakter van een religieuze tekst, iets dat nooit had mogen gebeuren in de rechtbank van een verlichte samenleving.

Voor het oog van de rechters en televisiecamera's zal een oude tekst waarop een hele beschaving is gebaseerd, worden bekritiseerd en worden vergeleken met een van de meest inhumane teksten die in de 20ste eeuw zijn geschreven - zonder enige twijfel een diepe belediging voor moslims, radicaal of niet.

Er is een uitweg. De officier van justitie heeft het bevel van het Gerechtshof om Wilders te vervolgen, nagevolgd. Het proces is begonnen. De officier moet nu de rechter om vrijspraak vragen. Dit belachelijke proces moet nu worden stopgezet.

Deze blog is een vertaling van het artikel dat Leon de Winter op 26 januari 2010 publiceerde in The Wall Street Journal.

Leon de Winter