Huwelijksmigratie: drie jaar 'echte liefde' te kort

maandag 1 oktober 2007 10:11

Het is een goede zaak dat de PVV aandacht vraagt voor de uitwassen van huwelijksmigratie, uithuwelijken en gezinshereniging. Wie z’n ogen en oren openhoudt, weet dat op dit terrein sinds jaar en dag serieuze problemen spelen.

Dat mensen tot acht keer toe een huwelijkspartner naar Nederland kunnen halen, maakt eens temeer duidelijk dat de echte liefde in deze letterlijk en figuurlijk vaak ver te zoeken is, dat ons land gekke Henkie is en dat de regels moeten worden aangescherpt. Zo streng en daadkrachtig was Rita dus ook weer niet. Hetzelfde geldt overigens voor haar voorgangers.

Langere termijn
Maak bijvoorbeeld de termijn waarna een verblijfsvergunning wordt verstrekt aan de gehaalde partner langer. Die bedraagt nu drie jaar, maar echte liefde zal ook vijf, zeven of tien jaar kunnen overbruggen. Accepteer niet zomaar loonverklaringen van vage uitzendbureaus van de halende partner, maar check deze terdege.

De verantwoordelijkheid blijft zo langer liggen waar die thuishoort, namelijk bij de partner en een valse Amor zal vaker door de mand vallen. Ook gaat er een preventieve werking vanuit en het aantal te halen partners door ‘veeltrouwers’ zal alleen al rekenkundig afnemen.

Er zijn ook autochtone Nederlanders die meewerken aan dit soort praktijken, zich opgeven als pseudo-huwelijkspartner en een leuk bedrag opstrijken. Hoe vaak worden zij aangepakt en wat is de straf? Ik vermoed dat de pakkans nihil is; deze zal serieus omhoog moeten.

Falende IND
Fritsma heeft gelijk dat er relatief weinig aandacht is voor (veelal laaggeschoolde) huwelijksmigranten, zeker in verhouding tot asielzoekers. Terecht wijst hij naar de sinds jaar en dag falende IND.

Maar vlak ook de trouwambtenaren van de gemeenten niet uit. Hoe vaak hebben zij eigenlijk een huwelijk tegengehouden? Hoe kan het zijn dat iemand zich tot acht keer aan het huwelijksloket meldt, zonder argwaan te wekken? Dit zou ook moeten worden meegenomen in het onderzoek dat de PVV bepleit.

Natuurlijk zullen er weer lieden zijn die het recht op gezinshereniging nogal absoluut willen blijven uitleggen. En vol blijven houden dat het echte liefde betreft. Maar betalen zij ook de rekening nadat de liefde is gestrand? En is het niet de plicht van de staat om de welvaart van haar onderdanen te beschermen en fraudeurs te ontmaskeren?

Gearrangeerde huwelijken
De mentaliteit dient echt te veranderen. Zo vond de Haagse PvdA-wethouder Rabin Baldewsingh de term uithuwelijken in het verleden niet goed. ‘Gearrangeerde huwelijken’, moest het eufemistisch en deftig heten en daar zaten heus goede kanten aan!

In plaats van verstoppertje en woordenspelletjes te spelen, dienen echter in het bijzonder de Turkse, Marokkaanse en in iets mindere mate de Hindoestaanse gemeenschap in Nederland zichzelf eens een schop onder de kont te geven en in de spiegel te kijken.

Wat draagt de te halen huwelijkskandidaat uit het Rif, een dorp in Turkije of een achtergebleven gebied in India nu werkelijk bij aan het geluk van mijn familielid? En, ook niet geheel onbelangrijk, wat aan Nederland?

Paul Lieben