Wil de PvdA het volk nog wel verheffen?

maandag 8 oktober 2007 15:40

‘Het verraad van links’, is de naam van een recent boek van journalist Carel Brendel. Onderwerp van het boek: het onvermogen van de PvdA en andere linkse partijen om stelling te nemen tegen religieuze (lees islamitische) onverdraagzaamheid. Dit terwijl links in het verleden juist de emancipatie van arbeiders, vrouwen en homo’s heeft bevochten op conservatieve christelijke bolwerken.

Het boek is zeer actueel, gezien bijvoorbeeld de kwesties rond Ehsan Jami, Máxima, Geert Wilders en Ella Vogelaar.

Aan de hand van de ontstaansgeschiedenis van de sociaal-democratie in Nederland, laat Brendel zien dat godsdienstkritiek sinds het begin van de vorige eeuw een rode draad is geweest in de PvdA, en voorganger SDAP. Tot de komst van de eerste islamitische immigranten. Toen verstomde die kritiek.

Feest van herkenning
PvdA'ers kunnen wat mij betreft direct gaan ‘herbronnen’ (vreselijk woord, inderdaad) aan de hand van dit pamflet. Voor mijzelf is het boek een feest van herkenning. Het somt precies de redenen op waarom de sociaal-democratie voor mij heeft afgedaan.

Het voortdurend meten met twee maten, de methodes om niet te hoeven ingaan op inhoudelijke kritiek: negeren, marginaliseren, ridiculiseren en demoniseren. De fundamentele oneerlijkheid, zaken die haaks staan op vooruitgang een multiculturele verrijking noemen, etcetera.

Ik zal nu niet verder ingaan op de soms scherpe observaties van Brendel, u koopt of leent het boek maar. Voorproefjes kunt u op deze site vinden.

Serieuze kritiek
‘Het verraad van links’ gaf mij in dus stof tot overdenking. Zo lijkt de door sociaal-democraten immer beleden ‘verheffing van het volk’ mij niet mogelijk zonder serieuze kritiek – ook of juist van links – op de islam. Hoe kun je bijvoorbeeld een vrouw opstuwen in de vaart der volkeren, die een burqa draagt?

Minister Ella Vogelaar vindt wel dan wel dat een burqa ‘moet kunnen’, maar laat haar eens aangeven hoe de verheffing van een burqadraagster daadwerkelijk geschiedt, hoe haar carrière dan in de praktijk gestalte krijgt?

Alleen voor het beroep van beul is dergelijke kleding geschikt en dat beroep hebben we enkele eeuwen geleden afgeschaft.

Essalam-moskee
Zondag zag ik een reportage van de Nederlandse Islamitische Omroep over de bouw van de Essalam-moskee in Rotterdam. Er is, zoals wel vaker rond islamitische gebedshuizen, gedoe rond geld en geruzie tussen verschillende stromingen.

Niks nieuws. Maar ik was vooral benieuwd naar de rondgang door de moskee in aanbouw. Zo was er aandacht voor de liften. Maar dan wel gescheiden, want het betrof aparte liften voor mannen en vrouwen. De eerste en tweede etage waren voorts bestemd voor de mannen. De derde voor de vrouwen.

Waar zijn de Rooie Vrouwen van weleer? Zaten die soms vast in de vrouwenlift of zullen ze ooit nog eens iets van zich laten horen?

De rondleidende moskeebestuurder was trots op een raam tussen de tweede en de derde etage. De vrouwen konden door dit eenzijdige raam wél de mannen zien, maar de mannen niet de vrouwen. 'Da’s misschien wel iets speciaals tegenwoordig,' zei de gidsende moskeebestuurder met onverholen trots. Over dít glazen plafond zul je geen PvdA'er horen.

Zieltjes winnen 
Primaire ongerechtigheden onder allochtonen laten links Siberisch koud. Tertiaire arbeidsvoorwaarden, daarover maken ze zich koortsachtig druk; een procentje hier, een belastinkje daar. De socialisten zijn voortdurend selectief verontwaardigd.

Wilders is de eeuwige boosdoener. Maar over imam Fawaz zwijgen ze in alle toonaarden. PvdA'ers komen niet in de moskee om het volk te verheffen middels terechte kritiek of een dialoog, maar alleen om zieltjes te winnen rond de verkiezingen.

Paul Lieben