Eindelijk is het kwartje gevallen in Hilversum

dinsdag 20 november 2007 15:25

‘Eten koeien gras?’ Dat is de standaardopmerking die Rafael - een Spaanse vriend - maakt als je hem naar de bekende weg vraagt. In de kroeg, bijvoorbeeld, als ik vraag of hij nog een biertje wil. 

‘Eten koeien gras?’ Aan die uitspraak moest ik direct denken toen ik las dat de publieke omroep gaat onderzoeken of zij daadwerkelijk links is.

Ja, dûhûh!

Joshua Livestro
In een eerdere blog maakte ik me al druk over dit gegeven, nog vóórdat Joshua Livestro door Buitenhof in de ‘klein rechts afval’-container werd gedumpt. De kwaliteit van zijn gesproken columns zou volgens de programmaleiding niet overhouden.

Nee, als je als journalist of opiniemaker rechtse geluiden ventileert, krijg je als het ware een beroepsverbod voor de Nederlandse publieke tv.

In de Verenigde Staten zorgde Joseph McCarthy in de vorige eeuw voor een abjecte zuivering van ‘verdachte’ publieke figuren. Alleen al verdenking van linkse dan wel communistische sympathieën was voor Joseph genoeg om personen in diens bij overheid en media en in de filmindustrie monddood of brodeloos te maken.

Marcel van Dam
Links Nederland heeft niet eens omgekeerde McCarthy nodig om de omroep zuiver links te houden. Als je rechts bent, kom je de mediagebouwen simpelweg niet binnen.

De mechanismen: ons kent ons. Links kiest links. En links lullen, rechts vullen geen bezwaar. Deze laatste tekst hangt bij Marcel van Dam boven de immer rokende schoorsteen, waar heel wat knisperende omroepbiljetjes zijn verbrand!

Nu staan er geen metaaldetectors bij de Hilversummer poortjes, maar wel een apparaat dat direct gaat piepen zodra een ongewenste politieke kleurling in zicht komt. Apartheid in optima forma! Wat personeel betreft, maar ook qua gasten.

Wim Bosboom
Livestro was de uitzondering die de regel bevestigde, mogelijk is hij door de achteringang binnengelaten. Zeker is dat hij met de keukenkliekjes is weggedaan. Wijlen Wim ‘Dat willen we even kwijt’ Bosboom van de Tros was de laatste die rechtsdragend én door de voordeur het pand verliet.

Maar ook gasten met vervelende, niet-linkse boodschappen mogen veelal niet aanschuiven aan de opinietafels. Een recent voorbeeldje: de journalist Carel Brendel schreef onlangs een boek: ‘Het verraad van links’ (zie mijn eerdere blog hierover).

Hier is op papier, internet en op de radio mondjesmaat aandacht aan besteed. Voor de televisie is hij nooit uitgenodigd. Je kunt het niet eens zijn met zijn boek, maar het is géén slag in de lucht; hij heeft de moeite gedaan om zijn boek goed te onderbouwen.

Sietse Fritsma
Een ander voorbeeld: het boek van Sietse Fritsma (PVV) over misstanden bij de IND. Nu heeft Fritsma zelf bij de IND gewerkt, dus hij zal er wel het een en ander vanaf weten.

Niet of nauwelijks aandacht aan besteed in actualiteitenprogramma’s, die eerder wél uur na uur inruimden voor de zoveel duizend gezichten van asielzoekers.

Nepotisme
Toch ga ik positief eindigen! Van de miljarden aan euro’s die in het van nepotisme vergeven Hilversummer systeem zijn gepompt, is nu eindelijk één kwartje goed gevallen.

Bij bestuursvoorzitter Harm Bruins Slot: 'Drie actualiteitenrubrieken op één avond die drie keer de Volkskrant nadoen, is misschien teveel van het goede. Als wij van en voor iedereen willen zijn, moeten we de signalen uit de samenleving serieus nemen,' zo zegt hij.

Natuurlijk is zo'n onderzoek niet nodig. Is water nat? Eten koeien gras? ‘Is in het land van de Omroep, Links koning?’

Stel in het vervolg gewoon wat mensen aan die er andere ideeën op na houden, en liefst meer dan één tegelijk. Verwijder dan wel de rechtssignalerende én -werende detectiepoortjes. Stel je open, niet alleen in woord, maar ook in gebaar.

Als Bruins Slot dát belooft, zal ik misschien ook eens solliciteren. Dat wilde ík even kwijt.

Wat vindt u van de publieke omroep? Laat het weten in de poll

Paul Lieben