Nieuw in Nederland: De apartheidsadvertentie

maandag 7 januari 2008 17:41

Naast de rouwadvertentie, de kiloknaller en de papieren boodschappen van de grootste kruidenier, kennen we sinds vorige week ook de apartheidsadvertentie.

Wat een vreemd, doorzichtig een-tweetje was dat, zeg! Eerst de advertentie ‘Benoemen en Bouwen’ van een zelfverklaarde witte ‘elite’. Een dag erna al de - natuurlijk instemmende - reactie: ‘2008 zonder angst voor de ander’, van de voormannen van allochtone organisaties.

Ik heb behalve van de oliebollen even moeten bijkomen van deze wonderlijke geschriften. Als je zo graag samen wilt leven als de scribenten doen voorkomen, kun je toch ook gelijk samen een brief schrijven?

Neokolonialisme
Ome Willem zet de lijnen uit en Teun, Toon en domme August sloffen er een kilometer of wat achteraan. Of liever gezegd: Mohammed, Mehmet en Ahmet. Wel zeer illustratief. Beide groepen gaan in het dagelijks leven immers ook niet veel met andere culturen om. Wonen in aparte wijken. Leven aparte levens. Spreken aparte woorden.

Medeondertekenaar en een van de excuus-VVD'ers, Geert Dales, reageerde in de media als door een wesp gestoken op kritiek op de advertentie. Maar moest vervolgens direct toegeven dat hij zelf niet of nauwelijks allochtonen kent. Daar moest ie aan gaan werken… Mag ik even een teiltje?

Het is neokolonialisme pur sang. De apartheidsadvertentie is niet bepaald een illustratie van de foto - met om en om verschillende gekleurde vuisten - naast het lappie tekst van Terpstra consorten. Niet bepaald een illustratie van het lied van Ome Willem: ‘Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven’.

Verheven boodschap
Ook tekenend: de ondertekenaars van de witte advertentie zijn veelal leiders van brede, insluitende organisaties (vakbewegingen e.d.). Klaarblijkelijk is er een glazen plafond voor anderskleurigen, want waarom staan er anders zo weinig allochtonen aan het roer van dit soort clubs?

Vermoedelijk omdat geselecteerd wordt op basis van het ‘ons kent ons’-principe en ‘ons’ is in dit geval wit. Ondertussen ontlenen bijna alle ondertekenaars van de ‘zwarte’ advertentie hun status aan uitsluitende organisaties; de Turkse vereniging zus, de Marokkaanse vereniging zo. Wie sluit nu wie uit?

De ondertekenaars pretenderen namens een organisatie te tekenen en te spreken. Waarom? Zijn alle leden geraadpleegd? Ik kan me niet voorstellen dat de gemiddelde metaalarbeider of bouwmedewerker van de bond werkelijk behoefte heeft aan dit soort verheven boodschappen.

Hij wil gewoon reparatie van z’n koopkracht. Of is het handig opdat dan de (overigens door Trouw gereduceerde) advertentiekosten konden worden doorgeschoven naar de betreffende (veelal gesubsidieerde) organisaties?
  
Opgeheven vingertje
Wat nieuw is in deze advertentieronde ten opzichte van eerdere uitlatingen is dat ‘problemen ook moeten worden benoemd’. En dat Geert Wilders niet meer wordt weggezet als Grote Boze Wolf (zie mijn eerdere blog). Dat is winst, Terpstra heeft dus behalve een opgeheven vingertje ook oren.

Wat dan weer totaal niet geloofwaardig is, is dat Mohamed Rabbae medeondertekenaar is. Mohamed Rabbae, kennen wij die als de Grote Probleembenoemer? Welk probleem heeft híj ooit gesignaleerd? Ik heb deze man ooit eens geïnterviewd op de Dag van de Emancipatie of zoiets.

Ik vroeg hem of er binnen zijn partij wel eens spanning zat tussen de rechten voor minderheden enerzijds en die voor vrouwen anderzijds. En of er aandacht was voor de moeilijke positie van sommige allochtone vrouwen? Rabbae deed net of hij de vragen niet begreep.

Ook Ugur Pekdemir, voorzitter van Tannet (Turks Academisch Netwerk) is het volledig eens met de oproep ‘Benoemen en Bouwen’, zo verklaarde hij plechtig. Toen ik in Trouw echter eens het feitelijke probleem benoemde dat veel Turkse kinderen met een gigantische taalachterstand naar school kwamen en dat hun ouders hiervoor medeverantwoordelijk zijn, reageerde hij niet alsof hij blij was dit ik dit probleem nou eindelijk eens benoemd had.

Integendeel. Volgens hem betrof het een ‘non-issue’. Wat zullen de Turkse kinderen hem dankbaar zijn als ze over een jaar of wat niet aan de bak kunnen omdat ze de taal onvoldoende machtig zijn! Geen probleem!

Misstanden
Ik word daarom een beetje moe van dit soort vrijblijvend multicultureel missiewerk. Deze periodieke en gesubsidieerde knuffelsessies. Er was ooit eens een zichzelf serieus nemende partij die voorstelde dat autochtonen die samen met allochtonen op stap gingen, een financiële bijdrage van overheidszijde tegemoet konden zien. Alsof je met een melaatse op stap gaat en beloond moest worden!

Ik ging vervolgens regelmatig bij de betreffende partij informeren of ik de kosten van een etentje met mijn Surinaamse vriendin alvast mocht declareren. Ik weet niet of dit de reden was, maar uiteindelijk heeft die partij het plan maar afgeblazen. Daarom ga ik gewoon door met wat ik doe. Blijf ik vrienden met autochtonen én allochtonen, die ik in tegenstelling tot Dales wél heb.

Maar ga ik wel door met het signaleren van eventuele misstanden en problemen die in allochtone gemeenschappen spelen. Of het nu uithuwelijken, dienstplicht in Turkije, of taalachterstanden betreft. Daar heb ik geen gesubsidieerde advertenties voor nodig.

Paul Lieben, Oh oh Den Haag