donderdag 2 april 2009 18:27
We moeten een nieuw land oprichten, dan zijn onze politici voortaan statenloos
Het blijft vreemd dat ouders bij inschrijving van een kind op een Nederlands stadhuis, automatisch worden geconfronteerd met dwingende suggesties voor namen vanuit Marokko of ongevraagde nationaliteitsverstrekking vanuit Turkije.
De gegeven rechtvaardiging is dat internationale wet- en regelgeving dit verplicht. Pas die dan aan, dat moet op landelijk niveau en als landelijke politiek. Pas die aan, aan de moderne tijd.
Huiverig
Maar het kabinet is huiverig om dergelijke thema’s op te pakken, zoals het alle problemen voor zich uitschuift. Dat hebben we gezien met Maxime Verhagen. Als Kamerlid was hij nog uiterst kritisch over de multiculturele samenleving, maar als minister durft hij de Turken niet aan te spreken over hun malle dienstplicht.
De jurist Ulli Jessurun d’Oliveira kan in een krant wel beweren dat die ongevraagde dienstverlening ten stadhuize helemaal niet vreemd is, want hetzelfde zou gelden voor kinderen van Nederlandse ouders in het buitenland.
Afstand doen
Toch is er een essentieel verschil. Want Nederlanders kunnen afstand doen van hun nationaliteit, Marokkanen niet en Turken heel lastig. Lijkt me een fundamenteel mensenrecht.
Daarnaast oefent Nederland geen druk uit op (ex-)Nederlanders in het buitenland. De Turkse premier Erdogan roept Turken in Europa op om zich vooral niet teveel aan te passen (zie mijn blog Wil Erdogan een groot Turkije in Europa?)
En de Turkse staat die regelt welke imams Nederland mogen bezoeken, via Diyanet. Marokko betitelt de Marokkanen in Nederland als de zeventiende provincie (van Marokko wel te verstaan) en roept Marokkaanse imams zo nu en dan op het matje.
Een derde verschil is dat al die bemoeienissen een sterk financieel karakter hebben. Het Westen wordt gezien als wingewest, waar liefst zoveel mogelijk geld vandaan gehaald moet worden. Of het nu kinderbijslag, giften of andere geldstromen betreft.
De burgemeester van Rotterdam – Ahmed Aboutaleb (PvdA) – heeft de Marokkaanse namenlijsten doen weghalen, maar zijn Amsterdamse partijgenoot en evenknie – Job Cohen – laat ze gewoon liggen.
Hel en verdoemenis
In de regel wordt voor de aanwezigheid van deze lijsten verwezen naar internationale regels en verdragen, maar hoezo worden die dan niet eenduidig uitgelegd en burgers hier te lande niet eenduidig behandeld?
Wat nog het vreemdste is, is dat de gevalletjes ongewenste nationaliteit en opgedrongen namenlijsten, al jaren bekend zijn. Evenals bijvoorbeeld de gevalletjes kinderbijslag voor het buitenland (en de buitensporig hoge aantallen tweelingen aldaar), waarover onlangs nog zoveel ophef was.
Als de grote partijen in Nederland het eens zijn, en dat lijken ze gezien hun herhaalde verontwaardigde uitlatingen, moeten ze dit nu gewoon eens regelen in plaats van alleen maar hel en verdoemenis te preken.
Anders moeten we maar eens met ons zestien miljoenen tegelijk onze nationaliteit opzeggen, een nieuw land oprichten en een nieuwe nationaliteit aannemen. Dan zijn onze politici voortaan statenloos.
advertentie
advertentie
Reed Business bv. Auteursrecht voorbehouden. Op gebruik van deze site zijn de volgende regelingen van toepassing: Gebruiksvoorwaarden en Privacy Statement