Wilders een Indo? En wat dan nog?

donderdag 3 september 2009 17:00

De bewuste cover van de Groene Amsterdammer

'Het is niet minder dan een geniale ingeving van Wilders geweest om zijn donkere haar op te bleken. Dat is blijkbaar alles wat in Nederland nodig is om Indo-af te zijn en vervolgens als 'de man uit Venlo' de politieke arena te betreden.' Een citaat uit een stuk over 'De Indische wortels van Wilders' uit De Groene Amsterdammer. Een politieke analyse tot op de haarwortel? 'Da's nieuw.' dacht ik, en ging verder lezen.

Homo
Lizzy van Leeuwen, bestuurskundige en antropoloog, suggereert vervolgens dat Wilders zijn haren heeft gebleekt, omdat hij anders potentiële kiezers zou afschrikken. Ik geloof daar geen snars van. Sommige mensen willen gewoon (hun) problemen onverbloemd benoemd zien, haar of niet, blond of donker, wit of zwart. Dat was ook al zo bij Pim Fortuyn, waarbij het zijn verondersteld conservatieve achterban niks interesseerde dat hij homo was. Vermoedelijk is het kiezersvolk wat dat betreft moderner dan Van Leeuwen zelf.

Andere slappe praatjes over Wilders’ Hongaarse vrouw in het verleden, of dat hij afgewezen zou zijn door een Turkse of Marokkaanse vriendin, konden zijn kiezers evenmin boeien. Bovendien signaleert Van Leeuwen zelf in haar stuk dat Frits Bolkestein eveneens een indo was. Dat dat bij hem niet bepaald electoraal succes in de weg heeft gestaan, vergeet ze voor het heil van haar stuk maar even gemakshalve. Bij mijn weten verfde Frits z'n haar niet en kwam hij aardig wat Indischer over dan Geert.

Identiteitsvervreemding
Op het slot van het stuk is 'zijn grensoverschrijdende kapsel' echter weer een symptoom van 'een extreem uitvergroot geval van klassieke Indische identiteitsvervreemding'. Da's raar: eerst beweert ze dat Wilders zijn haar bewust bleekt om meer kiezers te trekken en vervolgens is het een symptoom van identiteitsvervreemding, wat volgens mij nogal onbewust verloopt. Geen haarscherpe analyse dus van Lizzy, maar psychologie van de koude grond of de groezelige grachtengordel.

In het stuk lijken argumenten er letterlijk met de haren te worden bijgesleept om Wilders af te kunnen schilderen als iets verfoeilijks. De schrijfster is zich ervan bewust dat Wilders al eerder is weggezet als 'fascist, racist, populist, provinciaal, xenofoob, volbloed liberaal, rechts-extremist, rechts-radicaal, en als islamracist,' zoals ze netjes opsomt. Dit neemt niet weg ze zelf twee nieuwe etiketten klaar heeft liggen: 'wreker van zijn Indische grootouders' (klinkt als een spannende titel voor een jongensboek) en 'postkoloniale revanchist,' geobsedeerd door het 'rechtzetten van historische fouten'. 

Joods
Ze is het Nationaal Archief ingedoken - je moet er maar tijd voor hebben - en heeft ontdekt dat Wilders grootpapa een ambtenaar was in en z'n grootmoeder joods. Het lijkt er zo een beetje op alsof de schrijfster meer geobsedeerd is door afkomst en ras dan Wilders zelf. In de rest van het stuk wordt beschreven hoe het Wilders grootfamilie is vergaan in Nederlands-Indië.

Niet altijd even goed; er waren financiële problemen, z’n opa zou aan flessentrekkerij doen, en men moest het land, zoals zovele Indische Nederlanders, verlaten. En dat zou weer verklaren waarom Wilders 'is te plaatsen als een postkoloniale revanchist', geobsedeerd door het 'rechtzetten van historische fouten'.

Links
Ik vind het allemaal weinig overtuigend. Als er al sprake is van een revanchist, lijkt me die term eerder van toepassing op de schrijfster zelf. Wilders heeft electoraal succes - bah, want niet links - en dat dient bestreden te worden. Hiertoe duikt men in een Nationaal Archief. Indien men dan niets noemenswaardig vindt, ondanks alle goede bedoelingen, verzint men een haarfijne list.

Een mooie allegorie is het gevolg, een variant op Samsom en Delilah. Leuk om te lezen, hoor, maar zoveel onzin tref je nog niet aan in de Privé, Story en Weekend bij elkaar. Daarom: binnenkort bij de kapper: 'De Groene Amsterdammer'. Ook voor uw haarstukjes.

Paul Lieben