Drie staatsmannen zonder zelfreflectie

donderdag 22 december 2011 21:51

Lubbers en Bolkestein hadden woensdagavond wat 'aanvarinkjes'

De drie staatsmannen Wim Kok (PvdA), Ruud Lubbers (CDA) en Frits Bolkestein (VVD) schoven gisteren gezellig aan bij Nieuwsuur. Dat leverde nogal wat déja vu’s op.

Zo vluchtte Lubbers zoals gewoonlijk in wollige formuleringen, bezweringsformules en ongefundeerd optimisme.

Even luisteren
Grappig was dat hij de journalist, die er ook maar chocola van trachtte te maken, toevoegde: ‘Even luisteren, graag!’

Kok speelde weer de gedistingeerde staatsman. Tegenvallers waren majeur in plaats van groot. Voorts hield hij zich nogal op de vlakte, bij de aanvarinkjes tussen Lubbers en Bolkestein. Begonnen in de FNV, heeft hij natuurlijk wel wat bijgeleerd in het bankwezen, waar hij zijn zwijggeld verdient. Ofwel, in de chiquere termen waarvan Kok zich bedient, exhibitionistische zelfverrijking. Ik zou hem overigens wél graag eens horen over de problemen bij de FNV.

Eurorealisme
Het meest nuchter dan wel ontnuchterend (voor eurofielen), was de inbreng van Frits Bolkestein. Het is natuurlijk wel ouzo na de maaltijd, maar hij erkende dat landen als Griekenland nooit tot de euro toegelaten hadden mogen worden. Toch blijft het vreemd dat hij het met zijn eurorealisme ooit tot eurocommissaris wilde schoppen. ‘If you can’t beat them, join them?’

Alle heren toonden wel reflectie – waar of onwaar - op de huidige economische malaise, maar ik ben juist zo benieuwd naar de zelfreflectie. Als Bolkestein toegeeft dat sommige landen nooit hadden mogen toetreden, geeft hij impliciet ook aan dat Nederlandse politici, incluis hijzelf, tekort zijn geschoten ten opzichte van de Nederlandse bevolking.

De hoofdtaak van Nederlandse politici zou immers moeten zijn: het beschermen van welvaart en welzijn van de Nederlandse staatsburgers. En dat is wat anders dan in de hoogste versnelling de lucht in met die fiets.

Failliete boedel
Lubbers bereikt het stadium van reflectie niet eens, laat staan zelfreflectie: ‘Er was nu eenmaal besloten dat de zuidelijke landen zouden toetreden’. Dus wil hij het er ook niet meer over hebben. Regeren is vooruitzien, maar hij wil niet eens leren van fouten uit het verleden en begint plots een lofzang op minister Jan Kees de Jager (CDA, Financiën).

Zo’n houding van Nederlandse (ex-)politici geeft te denken over de toekomst. Want volgens die visie worden dan gewoon weer landen toegelaten die er eigenlijk niet klaar voor zijn. Alhoewel, welk verstandig land wil er nog toetreden tot deze half failliete boedel?

Ook interessant is de gelatenheid die er uit zo’n zinnetje ‘er was nu eenmaal besloten dat…’ spreekt. Alsof hij en de andere Nederlandse politici daar totaal geen invloed op (zouden kunnen) hebben. Als dat zo is, als je politiek benadert als het weer, kun je om het even wie neerzetten op cruciale posities. En lieden als De Jager, premier Mark Rutte (VVD) en vicepremier Maxime Verhagen (CDA) vervangen door elke andere passant. Bij regen komt het ene weermannetje te voorschijn en bij zonlicht het andere.

Paul Lieben