De multi-culti-mode van Jean Paul Gaultier

maandag 8 maart 2010 16:20

Na New York, Londen en Milaan is nu Parijs de modestad waar ontwerpers hun visie geven op de wintermode 2010/11. John de Greef blogt erover.

Multi-culti. Een raar begrip met een lekker rijmpje erin. Het wordt het meest gebruikt om een zogenaamde smeltkroes aan te geven waar het wel klontert en schift, maar niet echt mengt tussen diverse culturen. Daarom goed van toepassing op de show van Jean Paul Gaultier.

Uit de klassieke klerenkast
Bij de mult-culti-mode van Jean Paul Gaultier was de folklore van allerlei windstreken herkenbaar en bewust niet subtiel verwerkt of vermengd. Van Mongolië tot Mexico. Van Martinique tot Mali. Van Noordelijk Afrika tot het Hoge Noorden.

Alle soorten en smaken aan dessins, kleuren, accessoires en hoofdtooien van uitheemse culturen had Gaultier gemixt met klassieke wollen trenchcoats en masculiene, verfijnde pakken. De mooie jas en pak waren gejat uit de klassieke klerenkast van meneer. Kledingstukken die ook zonder al die verre geografische opschik uitstekend zullen staan. Gaultier is een meester in het vertalen van mannenkleren tot verrukkelijke vrouwenmode. Een thema dat in Parijs door velen naar voren werd gebracht deze lange modeweek.

Accent op de borsten
Het spannendst waren de Gaultier-ontwerpen waar de verre invloeden wel subtiel ineenvloeiden, zoals bij een slank Sjanghai-jurkje met ingestikte bh-cups.

Hoewel het sterke accent op de borsten niet echt subtiel was. Wel très Gaultier! De man blijkt een onvermoeibare fantast en weet van iedere presentatie een kleurrijk feestje te maken. 

Bont en anti-bont
Gaultier is ook dol op bont. Zoals bijna alle ontwerpers voor volgend najaar.

Juist zijn pelsrijke parade van wereldkleding was een mooi bewijs dat bont al sinds eeuwen de dracht is van alle volken, krijgers en koningen. Soms functioneel, maar vooral het machtige symbool van pracht en praal. Gaultier, ooit de held van de straatmode, werd nu voor zijn modehuis op straat voor moordenaar' uitgemaakt. Voor en na de show protesteerde een agressieve anti-bontlobby met scherpe fluitjes, scanderend: 'Gaultier! Assassin!' .De talloze bezoekers van de show in behaaglijk en vaak opzichtig bont werden met gejoel in- en uitgeleide gedaan. Een charmante Japanner bood zijn angstige gezellin zijn regenjas aan om haar bontjas mee af te dekken. Een heuse dekmantel.

Verknipte mannenkleren
Zowel Hussein Chalayan als Sonia Rykiel (die bij de finale werd vertegenwoordigd door haar dochter) hadden de klerenkast van de man geplunderd. Chalayan verknipte allerlei mannenjasjes, witte overhemden en sweaters en versierde ze met inzetten van glanzende stukken plissé. Best moeilijke mode. Geen kunst en ook geen kleren voor alledag. Maar wel aantrekkelijk als showbeeld opgedragen aan Alexander McQueen.

Finale Sonia Rykiel show

Rykiel heeft al haar veelkleurige strepen en uitbundig breiwerk al via de H&M aan het grote publiek uitverkocht. Ze zocht het nu in gedempte tonen, sobere breisels en chameuse-lingerie-inspiraties in korsetroze. En een ouverture vol mannenkleren vertaald in vrij kleurloze tricot. Met de finale was de oude en felle Rykiel weer aan zet. Alle modelmeisjes, gemaakt lief lesbisch aan elkaar geklit, kregen een volumineuze jas van veren aan in kleuren variërend van licht abrikoos tot dof mosgroen. Een bont spektakel dat erg deed denken aan een revue van big birds en Pino’s. 

Piraterij en kopiëren
John Galliano heeft zoveel overdadig, maar wonderschoon spektakel geleverd en al zoveel wufte voile jurkjes à la Hollywood-jaren-dertig laten zien dat hij snel in herhaling treedt.

Dat deed hij met zijn minder omvangrijke najaarsshow zeker. Hijj kopieerde zichzelf. Maar vooral de ouverture van giga-volumineuze kledingstukken, harembroeken, Balkanfolklore, brokaat, juwelen en zware breisels was indrukwekkend. Niet in het minst door de enorme hoofdversieringen. Ook bij hem een mix van culturen, alsof de Galliano-vrouw als een piraat diverse landen leeggeroofd had en alles had aangetrokken. Maar ze had het meest geroofd uit oude Galliano-collecties.

John de Greef