Dus zo voelt Mick Jagger zich?

maandag 12 december 2011 14:00

De Alaïa-jurken in het Groninger Museum zijn werkelijk imponerend. Niet in het minst doordat ze de bezoeker laten krimpen.

Glas op zolder
Een cultureel begin van het tweede Advent-weekend: vrijdagavond naar de opening van vriend Melvin Anderson. Zijn grafisch en gloedvol glaswerk staat tot en met 9 april in het glasmuseum van Leerdam. Weliswaar niet al te ruim, op de zolder, maar wel spannend gepresenteerd in samenwerking met zijn man Arie Vervelde en de eveneens getalenteerde Bart Hess.

Andersons glaswerk in Leerdam

Glasdoek
Arie maakte met de Anderson’s glasmotieven voor de gelegenheid ook meteen maar een sjaal, zoals hij de afgelopen lente ook voor Elsevier STIJL deed. Die zijden glasdoek voor de hals is te koop in dit museum vol met volle vitrines van alle mogelijke soorten Leerdams glaswerk.

Een feestje van herkenning, al dat heldere of kleurige en breekbare Copier- en Berlage-servies. Ik voelde de verzamelaar in me weer wakker worden: fijn Copier sprokkelen. Ook zonder vriendschap met Anderson-Vervelde zou ik Leerdam tippen voor uw agenda. Nep-nepotisme helpt niemand.

Opgepoetste bonbondoos
Nog wat wazig van het glaswerk en glazen na afloop ging ik zaterdagochtend op weg naar Groningen voor dat verrukkelijke museum recht tegenover het station (en dat leuke Peerd van Ome Loeks-beeld.) Het opgeknapte Groninger Museum glanst weer als de opgepoetste bonbondoos in Memphisstijl die het hoort te zijn.

Het mag Groningen misschien wat kosten, maar zonder dat museum zou ik in ieder geval nooit in die stad terechtkomen. En er gebeurt genoeg bijzonders binnen de kleurige museummuren om er geregeld te gaan kijken.

Andersons glaswerk in Leerdam

Getolkte vriendschap
Bofkont die ik was, kreeg ik een privé-preview van de expo, geheel gewijd aan de sculpturale kleding van Azzedine Alaïa (AA). En ik kreeg de gelegenheid om met curator Mark Wilson te praten (daarover meer in de eerste Elsevier-uitgave van 2012). Wilson maakte ook dertien jaar geleden al een expo in Groningen over Alaïa, en heeft daar een sterke - maar ook een wat wonderlijke - vriendschapsrelatie  met de ontwerper aan overgehouden.

De kleine Tunesiër, die al sinds 1957 in Parijs woont en in de mode werkt, spreekt behalve zijn Arabische moederstaal slechts Frans. Wilson niet, hij spreekt Engels. Maar dat staat de vriendschap (via een tolk) niet in de weg. En de vriendschap stond gelukkig ook niet de tweede expo van AA in de weg, te zien tot en met 6 mei 2012.

Uitvinder van de legging
Alaïa is een fenomeen in de mode. Deze zeventiger doet nooit mee met de marathon aan modeshows in Parijs, krijgt nooit aandacht van bijvoorbeeld de Amerikaanse Vogue, maar heeft toch een grote naam bij liefhebbers van luxe, perfect gemaakte vrouwenkleren. De man zelf is nog geen anderhalve meter hoog, maar kleedt zijn vrouwen als slanke en lange sirenes in sculpturen, deels huidstrak.

Hij werd als (mede)uitvinder van de legging in de jaren tachtig daarom ook vaak ‘King of Cling’ genoemd. Talloze malen werd hij in de jaren tachtig afgebeeld naast wulpse modellen, die in zijn gestroomlijnde ontwerpen hoog boven hem uittorenden. De draagbare beeldhouwwerken in het Groninger Museum zijn verrassend mooi gemaakt, maar refereren ook nog altijd aan die jaren tachtig. Toevallig is dit een periode die een revival kent, waardoor de Alaïa-expo toch nog meer met mode te maken heeft dan AA zelf bedoelt.

Ranke en volumineuzere jurken van Azzedine Alaïa

Nog slanker en langer
Naast veel ranke jurken zijn er op de - wederom geslaagde en erg zorgvuldig ingerichte- expo (je moet het maar durven: de uiterst stijlvaste AA in dertien jaar tijd tweemaal tentoonstellen) ook veel volumineuzere, nieuwere ontwerpen te zien.

Tot in detail perfect gefabriceerd. Het gevoel voor perfectie dreef AA ertoe veel jurken nog wat smaller en ook veel langer te maken, speciaal voor deze tentoonstelling. Een eigenaardige ervaring, zo tussen de extra lange jurken waarvan de schouderbandjes tot boven je oren uitsteken.

Imposante schoonheid
Als lange man ben ik gewend neer te kijken op vrouwen. Geen uitgroei ontgaat me. Slechts een enkele keer sta ik oog in oog met een vrouw, zoals ooit met stagiaire Heleen Cuppens die met hak en haar makkelijk twee meter haalde. Of met L’Wren Scott die 193 centimeter lang is.

Deze modeontwerpster en styliste van sterren is (na de ook al langbenige Jerry Hall) nu de vrouw van Mick Jagger. Wie zich even Mick Jagger wil wanen,  moet ook beslist gaan (op)kijken naar de imposante vrouwelijke schoonheid van Alaïa in Groningen.

John de Greef