Traditionele mode kent ook vreemde trekjes

maandag 23 januari 2012 08:28

Oude, vermaarde modehuizen en hun bijzonder modieuze designcollecties. Het is een combinatie die het afgelopen weekend aan bod kwam in Parijs bij de mannenmodeshows voor najaar 2012/13. Geen ouderwetse deftigheid, maar eerder een dwarse drang tot vernieuwing.  Dat doet de kassa's blijkbaar beter rinkelen, dan braaf het traditionele spoor volgen. Ook goed voor het imago en de verkoop van de geuren. Gelukkig voor de traditionalisten onder ons is de nieuwste designmode juist bijzonder klassiek en traditiegetrouw met double-breasted pakken, militaire mantels en chique avondkledij. Maar, klassiek en traditie hebben in Parijs soms ook verontrustende en leuke bijeffecten. Van aristocratische kniebroeken boven koude kuiten tot keurige Britse ruitjes op een masker (Hannibal Lecter als Papoea) gingen over de catwalk.

Scherp gesneden
Werkt het: dreigen met ontslag in de hoop op betere resultaten? Stefano Pilati, de ontwerper van Yves Saint Laurent (YSL) was volgens de media al bijna de laan uitgestuurd bij het luxe YSL vanwege verminderd succes. Of is hij in een positief gesprek op zijn vele competenties gewezen? Want hij kan het uitstekend!

Yves Saint Laurent (fotografie: catwalkpictures.com)

Dat bewees Pilati met een uitgebalanceerde, volwassen collectie met veel zwart, opmerkelijk veel luxe leer en allerlei referenties aan de befaamde YSL-smoking, die wijlen, legendarische Yves ooit voor de vrouw geschikt maakte. In een zaal van de Sorbonne-universiteit voor een enorm volgekalkt schoolbord toonde Pilati voor zijn mannelijke YSL-klanten een indrukwekkende serie jassen en slank gesneden pakken, smokings en hier en daar een ruime trui. Eentje was opgesierd met een ouderwets scheermes. Erg symbolisch. De perfect gesneden collectie (met iPad-purses als platte toilettassen) werd gedragen door twee dozijn bleke jongens met strak en plat kapsel en maakte een bijzonder sterke, messcherpe indruk.

Stierlijke neusring
Naast de laatste rustplaats van Napoleon in Le Dôme des Invalides had Givenchy een enorme, tijdelijke tent opgeslagen. Ook een mannenmodeshow van dit voor beide seksen succesvolle merk, ontworpen door Riccardi Tisci, mag wat kosten. De hippe en dure kleding is wereldwijd geliefd. En de nieuwste jacks en shirts opgesierd met stars & strips-motieven zullen zeker bestsellers worden dit najaar. Naast ster en streep was Tisci ook in de greep van de stier, of beter gezegd de angstaanjagende minotaurus, half beest/half man. Ooit de naam van een bedwelmend mannenparfum uit 1992 van Palomo Picasso dat nooit geheel uit mijn neus is verdwenen, maar me wel de neus uitkwam. Te danken aan ex-Elegance-hoofdredacteur Rupert van Woerkom die, voor hij mij zijn werkkamer aanbood, er een grote fles Minoutaure in liet leeglopen. Een sterk geurend grapje.

Givenchy (fotografie: catwalkpictures.com)

Tisci houdt ook wel van indringende olijkheid. Klassieke, duister gekleurde wollen jassen gingen soms in dubbele lagen waarbij de bovenste met diepuitgesneden armsgaten ofwel 'hellevensters' (zo'n mooi woord). En veel robuuste plooirokken voor mannen. Ze werden alle getoond met een stierenring. Een glinsterend sieraad dat vanaf neustussenschot bengelde tot over de bovenlip. Inderdaad: au!

Hannibal 'Papoea' Lecter
Walter Van Beirendonck (die decennia geleden al bewees dat hij voortreffelijk voor een klasiek modehuis, in zijn geval GianFranco Ferré, kan werken) gebruikt zijn show als een ongeremd theater. Deze onafhankelijke ontwerper kleedde zijn jongens (allen zwart) met handschoenen en maskers in overwegend blanke huidskleur. Soms was zo'n masker met dwars bot door de neus (Hanibal Lecter als hongerige Papoea?) uitgevoerd in een klassiek Brits ruitje.

Walter van Beirendonck (fotografie: catwalkpictures.com)

Ook de vele pakken waren keurig traditioneel, afgezien van opvallende kleureffecten. Zo kreeg een mimosa-geel pak een frontale lila cirkel als versiering. Ook hemd en nette strik waren lila. Walter blijft verbazen en weet hoe je humor en ernst mengt tot een artistiek tafereel.

Mooi militair
Een sterke klassieke en militaire onderstroom beheerste de Dior Homme-mode, ontworpen door Kris Van Assche, die daags daarvoor een collectie onder zijn eigen naam toonde. Was de Van Assche-kleding voor eigen label zwierig wijd met veel bandplooien en variaties op werkmanskleding met blauwe pakken die zo uit 1984 leken te komen, de Dior Homme-collectie oogde strikter en mooier.

Dior Homme (fotografie: catwalkpictures.com)

Ook hier veel volume in jassen, soms opgeblazen tot enorme proporties en lengtes. Ondanks een streng monocroom kleurbeleid met veel vaag lodengroen, de strenge caps op het hoofd en de sterke legerkledinginvloed was Kris Van Assche behoorlijk speels, ondermeer met jassen die binenstebuiten gedragen leken. Een oude Gaultier- en Yamamoto-truc, maar fraai en luxe uitgevoerd.

Kille kuiten
Raf Simons is veel genoemd als kandidaat-ontwerper van Yves Saint Laurent en voor de vrouwenmode van Dior (als dat ooit doorgaat heeft Huize Dior twee Belgen aan het hoofd staan: Van Assche en Simons). Voorlopig is Raf Simons ontwerper voor huize Jil Sander en voor zijn eigen label dat hij zaterdagavond laat toonde. Consequent bleven de kuiten bloot onder kniebroeken (zeer aristocratisch,maar wel kil) waardoor alle nadruk op de riante volumes en de voorbeeldige uitvoering van de jassen, blousons en truien kwam te liggen.

Raf Simons (fotografie: catwalkpictures.com)

Veel double breasted jassen, klassiek en modern tegelijk. En vele dubbele shirtkragen (eentje hoog met das en eentje lager en wijder). En ter versiering een cap op het hoofd en een eigenzinnige, gekleurde haarpluk op de rug.

Steinway & wol
De show van de Lanvin-mannenmode, ontworpen door 'onze' bijzonder getalenteerde Lucas Ossendrijver (NL'er) was een hoogtepunt waarbij klassiekers als pak en getailleerde wintermantel subliem vertaald werden tot romantische, maar de meest eigentijdse kledingstukken. Kleren die ondanks hun afwijkende vormgeving bescheidenheid uitstralen én schreeuwen: aai me, draag me!

Lanvin (fotografie: catwalkpictures.com)

De show begon met een klassiek stuk 'live' aan de Steinway dat snel werd overvleugeld door een stevige en snelle elektronische beat. Op dat vlugge ritme stapte een veertigtal jongens zonder de gebruikelijke modellenknapheid. In zeer wollige pakken met ruime, rechte broek en volumineuze jassen en in scala van kleuren dat varieerde van mosterd tot belastingenvelop-blauw.

John de Greef