Hé, gezellig, een gorilla op schoot!

maandag 21 mei 2007 10:19

Het fascinerende van gorilla’s is dat ze tegelijkertijd indrukwekkend en zachtaardig zijn.

Het zijn bijvoorbeeld strikte vegetariërs.

Terwijl die twee andere neefjes van ons, de chimpansee en de bonobo, er geen been in zien om op zielige aapjes te jagen en die vervolgens al kluivend uiteen te rukken, zal een gorilla nooit een ander dier opeten. Zelfs al valt er een gewond hert in zijn schoot, hoorde ik eens een primatoloog zeggen.

Normaal doen ze geen vlieg kwaad.

Waanzinnig sterk
Tegelijkertijd zijn ze waanzinnig sterk. Een chimpansee, die niet eens tot onze navel reikt, is al drie tot vijf keer zo sterk als een mens, dus ik schat dat een gorilla al gauw tien maal zo krachtig is.

Ze spreken tot de verbeelding. Zowel in het negatieve en foutieve imago van de killer ape (van de vier mensapen is de gorilla het zachtaardigst – zelfs de orang oetang, een verkrachter pur sang, was beter voor de rol van King Kong geschikt), als in het positieve en veel juistere imago van de gentle giant.

En dus zijn er vroeger veel gorilla’s in mensengezinnen opgevoed, iets dat geloof ik ook deels bij Bokito is gebeurd.

Ik moest meteen denken aan het bizarre boek dat Roger Fouts daar over heeft geschreven.

Bizarre taferelen
Vooral in de jaren vijftig en zestig – de tijd ook dat Rudi Carrell samen met een chimpansee en een zeemeermin op de Nederlandse beeldbuis verscheen - zijn veel chimpansees en gorilla’s in Amerikaanse gezinnen opgegroeid. Dat leidde tot bizarre taferelen.

Fouts joeg af en toe mensen bij hem in de buurt de stuipen op het lijf door met een gorilla naast hem in zijn sportauto een ritje te maken, waar de mensaap overigens zeer van genoot (heerlijk, die wind door je haren!).

De mensapen namen ook onze slechte gewoontes over. Ze gingen roken en konden een goede dry martini (shaken, not stirred) zeer waarderen.

Playgirl
De grens tussen mens en mensaap vervaagde voor hen. Fouts beschreef hoe een vrouwtjeschimp masturbeerde terwijl ze door een Playgirl bladerde. Die zelfde chimpansee schrok zich ook een hoedje toen ze een keer andere chimps zag en ze gebaarde naar Fouts: ‘bah, enge beesten’.

In de jaren tachtig kwamen onderzoekers tot het inzicht dat mensen en mensapen in gescheiden werelden dienen te leven.

Al is het alleen al voor de lichamelijke gezondheid van de mensapen: net als mensapen ons kunnen besmetten met enge virussen (aids), dragen wij ook virussen bij ons (mazelen) waar we na vele eeuwen gewenning inmiddels tegen kunnen, maar waaraan mensapen dood gaan.

Ook geestelijk is het slecht voor mensapen als ze te dicht bij mensen opgroeien. Het leidt misschien wel tot een vorm van schizofrenie als een mensaap het verschil tussen zichzelf en mensen uit het oog verliest.

Marianne Thieme
In dat opzicht – daarin moet ik Marianne Thieme en co gelijk geven - heeft een dierentuin waarschijnlijk een misvormende invloed op de psyche van dieren.

Als Bokito los in de jungle had gelopen, dan hadden die rotapen nooit steentjes naar de zilverrug durven te gooien, dan was die mevrouw die nu in het ziekenhuis ligt nooit op het idee gekomen dat zij een speciale band met het beest had en dan had Bokito nooit amok gemaakt.

Simon Rozendaal