Waarom geen onderzoek naar liefde en lust?

woensdag 11 februari 2009 11:41

Waarom komt er niet eens een onderzoek naar liefde en lust?

Liefde is een van de raadselen van het leven. Met grote gevolgen. Ik herinner me bijvoorbeeld de laatste keer dat ik verliefd was, tien jaar geleden.

Ik viel in twee weken tien kilo af. Jammer dus dat verliefdheid maar kort duurt. De deskundigen zeggen ongeveer anderhalf jaar, ik denk zelfs dat het eigenlijk maar een paar maanden is.

Het is en blijft iets fascinerends. Mijn 85-jarige vader is weduwnaar en vorig jaar werd hij verliefd. Hij liep zeker een week met een volkomen wezenloze glimlach rond en was geheel de kluts kwijt. Daar word je toch heel vrolijk van? Dat zoiets op 85-jarige leeftijd nog kan? Wat is het leven leuk!

Dwangneurose
Die tien kilo is er al lang weer aan dus in die zin is het jammer dat verliefdheid maar zo kort duurt. Alhoewel, Jan Hindrik Ravesloot, hoogleraar fysiologie aan de UVA, zegt dat verliefdheid zo ontregelend is dat het maar goed is dat het kort duurt.

Hij haalde bij de lezing die hij maandagavond gaf in het wetenschapscafé in De Rode Hoed (Amsterdam, elke tweede maandag van de maand, gemodereerd door ondergetekende) onderzoek aan waaruit bleek dat er in de hersenen van mensen die verliefd zijn dezelfde symptomen optreden als bij dwangneuroses.

Ravesloot geeft colleges seksualiteit aan geneeskundestudenten en doet dat bijzonder goed. De zaal zat dan ook met vierhonderd mensen barstensvol. Het geeft natuurlijk aan dat liefde, verliefdheid en lust verschijnselen zijn die ons allemaal boeien.

Seks
Het vreemde is, zo realiseerde ik me tijdens de discussie, dat de wetenschap eigenlijk maar heel weinig aandacht heeft voor deze zo cruciale fenomenen.

Ook Ravesloot doet zelf geen onderzoek maar leunt op die paar – vooral Amerikaanse – onderzoekers die er wel aan werken. Helen Fisher, David Buss, dat soort mensen. Ik ken hen een beetje want ik heb ooit voor Noorderlicht, het wetenschapsprogramma van de VPRO-televisie, een aantal jaren geleden drie programma’s mogen presenteren over wetenschap en seks. Daarvoor ben ik ondermeer naar Amerika gegaan en heb Buss (in Austin, Texas) en Fisher (in New York) opgezocht.

Wat idioot eigenlijk dat de Nederlandse wetenschap met een boog om liefde en lust heen loopt. Cruciaal voor de evolutie, voor het voortbestaan van de mensheid en vol raadsels. Maar, zo zei Ravesloot tegen mij, ze zien je al aankomen bij NWO als je onderzoek naar seks wil doen. Daar krijg je geen geld voor.

Maar waarom kan het in de VS dan wel?

Lust
Wetenschappers doen overal onderzoek naar, naar de hoeveelheid CO2-belletjes in ijskernen op de Zuidpool, naar zwarte gaten in de Andromeda-nevel, naar het baltsgedrag van de groenwitgestippelde tjiftjaf, maar wat er gebeurt tussen een man en een vrouw die elkaar leuk vinden (waarom vind je de een leuk en de ander niet, wat gebeurt er in de hersenen, waar lopen de grenzen tussen verliefdheid, liefde en lust), daar weten we nog steeds veel te weinig van af en het lijkt ook wel alsof we het niet willen weten.

Ps. Ik zit nu in Chicago, op het grootste wetenschapscongres ter wereld, van de AAAS (de uitgever van het blad Science), en zal proberen u dagelijks op de hoogte te houden van aardige ontwikkelingen die ik hier tegenkom. Veel zal over Darwin gaan, die deze week tweehonderd jaar geleden werd geboren. Las in het vliegtuig voor het eerst (mea culpa) zijn autobiografie. Leuk dat zijn vader tegen Charles zei: ‘Je hebt alleen maar belangstelling voor schieten, honden en het vangen van ratten, en je zult jezelf en je hele familie te schande maken.’

Simon Rozendaal