Adieu enkelhandige backhand

maandag 6 juli 2009 16:19

Roger Federer slaat een enkelhandige backhand

Ik denk dat Roger Federer de laatste Wimbledon-winnaar met een enkelvoudige backhand is. Even voor de niet-tennissers (maar waarom zou u dan deze blog lezen, tenzij u hoopt dat ik weer iets lulligs over gelovigen, Wilders, de klimaatalarmisten dan wel de farmafoben zal zeggen maar dat doe ik vandaag niet): een backhand sla je wanneer de bal aan de verkeerde kant van je lichaam komt (dus voor rechtshandigen: aan je linkerzijde). Vroeger sloeg iedereen zo’n backhand met één hand, tegenwoordig steeds vaker met beide handen.

Innovatie
De dubbelhandige backhand is een voorbeeld van een innovatie in de sport. Een niet-technische innovatie dan. Het racket zelf is natuurlijk enorm verbeterd, waardoor elke sukkel de bal redelijk en soms zelfs hard kan terug slaan.

Ik heb het nog met een houten Dunlop Maxply geleerd en die had een sweet spot (de ideale plek om de bal te raken – daar gaat hij het hardst en trilt het racket het minst) van een paar centimeter, tegenwoordig is het al gauw een decimeter.

Technische innovaties in de sport zijn interessant maar de niet-technische nog meer. Ik herinner me nog dat het stiftballetje in het voetbal niet bestond. Tegenwoordig (sinds Panenka) stift elk F’je. Ik herinner me nog het hoogspringen voor Fosbury. De Fosbury-flop (achterwaarts over de lat) en het stiftballetje (onder de bal doorschoppen waardoor hij een klein boogje over de vallende keeper maakt) vallen in dezelfde categorie als de dubbelhandige backhand.

Kuddedieren
Het geeft aan dat mensen kuddedieren zijn. Apen hebben de naam maar wij zijn de ultieme na-apers. Dat zie je bij het geblaat over het klimaat, dat zie je in mode (naveltruitjes, leggings, afzakkende spijkerbroeken – aaaarrrgggg!) en dat zie je in de sport.

Temeer als een innovatie voordelen heeft. En dat is zo. Nick Bolletieri, de legendarische Amerikaanse tenniscoach, gaf onlangs een interview aan de NRC of de Volkskrant (sinds de NRC naar links is opgeschoven de Volkskrant naar rechts haal ik ze voortdurend door elkaar) waarin hij afscheid nam van de enkelhandige backhand en daarvoor een aantal argumenten gaf.

1.    De enkelhandige backhand is voor kleine kinderen te moeilijk. Ze kunnen vaak maar net het racket optillen.

2.    Met een enkelhandige backhand ben je hulpeloos bij hoge topspinballen, met een dubbelhandige niet.

3.    Een enkelhandige backhand moet je voor het lichaam nemen, een dubbelhandige doet het nog als je noodgedwongen de bal naast of zelfs achter het lichaam moet slaan.

Voordeel
Ik vond het als amateurtje behoorlijk overtuigend klinken, al vergat Bolletieri natuurlijk het voordeel van de enkelhandige backhand – dat je een veel grotere reach hebt (veel dubbelhandige spelers gaan dan ook over op enkelhandig wanneer de bal diep op hun backhand wordt geserveerd).

Het is wel jammer. Niets mooier dan een enkelhandige backhand op de manier waarop Federer (of Justine Henin) dat showden: gebogen knie, bal voor het lichaam, topspin, het hele lichaam roerloos alleen de arm bewegend, de bal zwiephard. Maar ja, de evolutie (want daar hebben we het natuurlijk over: alles waar wij mensen ons mee bezig houden, is onderworpen aan hetzelfde proces dat Darwin beschreef) heeft lak aan schoonheid. Het gaat om effectiviteit.    

Mark my words, u kunt ooit tegen uw kleinkinderen zeggen dat u nog een Zwitserse tennisser hebt gezien die zijn backhand met één hand sloeg.

Simon Rozendaal