Derde Wereld en klimaat: twee linkse hobby’s

maandag 26 oktober 2009 14:50

Bono, zanger van U2, en begaan met arme Afrikanen en het klimaat

Ik lees ’Doodlopende hulp’ van Dambisa Moyo, een zwarte, Zambiaanse econome die in de Verenigde Staten werkt. Fascinerend. Ze valt de ontwikkelingshulp aan en zegt dat het niet helpt.

Klimaatgekte
Het is ook een feest der herkenning. Voortdurend zie ik parallellen tussen ontwikkelingshulp en de klimaatgekte. Daar gaat’ ie.

1. Het zijn allebei linkse hobby’s. Ontwikkelingshulp was de hobby van de afgelopen dertig jaar, het redden van het klimaat wordt de hobby van de komende dertig jaar.

2. Er gaat allebei waanzinnig veel geld naar toe. Sinds 1970 is er 300 miljard dollar aan Afrika geschonken. Naar het klimaat zal nog meer geld gaan.

3. Er wordt een moreel beroep op ons gedaan. Die flapdrol van een Bono, de zanger Bob Geldoff die ooit één hitje heeft gehad, de paus, iedereen heeft ons de afgelopen decennia aangemoedigd om de arme zwartjes in Afrika te helpen. Dat gebeurt nu ook met klimaat. Al Gore, Dombo van Erven Dorens, allerlei typjes praten op ons geweten in. Denk aan de kindskinderen.

4. De good guys suggereren morele superioriteit. Wie voor ontwikkelingshulp was, voelde zich moreel ver verheven boven de anderen. Dat is ook zo met klimaat. U moet eens nalezen hoe superieur Diederik Samsom in de Tweede Kamer sprak tegen Richard de Mos van de PVV toen deze de klimaatgekte in twijfel trok.

Suggestief
5. Er worden drogredeneringen en suggestieve vergelijkingen gemaakt. De hulp aan Afrika is altijd gerechtvaardigd door te verwijzen naar de Marshallhulp voor ons na de oorlog – een totaal verkeerde vergelijking, vindt Dambisa Moyo. Vandaag las ik op elsevier.nl over het verre verleden, toen de Noordpool tropisch is geweest. De conclusie was niet dat het klimaat een wil van zichzelf was maar: kijk eens waar het broeikaseffect toe kan leiden.

6. Het werkt niet. De 300 miljard hulp aan Afrika heeft Afrika alleen maar armer en hulpbehoevender gemaakt. Alle miljarden die aan Kyoto worden besteed, leiden tot een onmeetbaar effect op de thermometer. Daar komen nog eens de miljarden op die aan windmolens en elektrische auto’s zullen worden besteed en dan nog zal de mens vermoedelijk tot de conclusie komen dat hij het klimaat niet in zijn hand heeft.

Simon Rozendaal