Cramer en Samsom doen aan crisismanagement

woensdag 27 januari 2010 18:48

Jacqueline Cramer

De twee voormalige milieuactivisten die het groene gezicht van de PvdA bepalen, zijn zich rot geschrokken. Waar de voormalige voorzitter van Milieudefensie (een van de felste milieuclubs – toen ik nog jong, onbezonnen en links was, en Nederland nog echt vervuild was, was ik ook lid) de Climategate-affaire op een schandalige manier afdeed – het is verboden om mails te hacken -, minister Cramer heeft daarvan geleerd en veroordeelt ditmaal in harde bewoordingen de affaire Gletsjergate.

De voormalige activist van Greenpeace die misschien wel over enkele jaren Wouter Bos opvolgt, hij is er slim, sociaal en welbespraakt genoeg voor, gaat nog verder. Diederik Samsom eist het hoofd van de voorzitter van het IPCC, de Indiase wetenschapper Rajendra Pachauri die Bjorn Lomborg met Hitler vergeleek en behoorlijk wat geld verdiend heeft met de smeltende gletsjers.

Gletsjergate
Voor wie niet precies weet waar het over gaat, in het IPCC-rapport van 2007 stond een voorspelling die niet kon deugen: dat alle gletsjers in de Himalaya met negentig procent zekerheid in 2035 gesmolten zouden zijn. Minister Cramer heeft vandaag een brief naar de Tweede Kamer geschreven waarin ze deze blunder uitlegt. Keurige brief maar de minister vermeldt niet alles. Ze doet alsof het een typefout is: 2035 in plaats van 2350. Maar er zit meer achter. Als u morgen naar de kiosk rent en daar de papieren Elsevier koopt, leest u hoe het echt zit.

Cramer en Samsom bedrijven crisismanagement. Ze suggereren (en de kritiekloze klimaatkrant van Nederland, de Volkskrant, trapte er feilloos in) dat er maar één foute bladzijde staat in een rapport van zesduizend pagina’s en de rest deugt. Maar zo langzamerhand staat de hele geloofwaardigheid van het IPCC ter discussie: dit zijn wetenschappers die belangen hebben bij alarmisme. Hoe banger wij zijn, hoe meer subsidie zij krijgen. Daarom ook is Climategate belangrijker dan Gletsjergate: de portee van Climategate betreft niet één maar zesduizend pagina’s.

Absurd 
Tenslotte, de meest absurde uitspraak die minister Cramer de afgelopen tijd heeft gedaan is: de politiek moet zich niet met de wetenschap bemoeien. Dit is van een verregaande onnozelheid. De politiek moet zich juist wel met wetenschap bemoeien. Dé wetenschap – bestaat niet natuurlijk, maar goed -is een adviseur en politici zowel als bestuurders moeten altijd de adviezen van adviseurs wegen: hoe betrouwbaar zijn de adviseurs, spelen persoonlijke of politieke belangen een rol? We hebben het nondeju niet over de scheiding der machten van Montesquieu: de politiek moet voorzichtig zijn in uitspraken over rechters.

Maar Jacqueline Cramer is allesbehalve onnozel al heeft ze een vederlicht hoogleraarschap gehad (duurzaam ondernemen). Wat de dame die vele jaren op één kamer heeft gezeten met Lucas Reijnders (de paus van de Nederlandse milieubeweging) bedoelt, is dat de politiek geen vraagtekens bij het IPCC mag plaatsen omdat het IPCC het fundament onder haar beleid vormt.

Simon Rozendaal