Waarom Lars Boom Parijs-Roubaix 2012 wint

zondag 10 april 2011 19:06

Lars Boom kort na de finish (foto Martijn Hendriks)

Parijs-Roubaix 2011 bevatte alles wat een klassieker nodig heeft. Valpartijen, lekke banden, een spannend koersverloop, ruziënde toppers, klungelende motorrijders, antihelden die zichzelf overstijgen, prachtige camerabeelden en stof, heel veel stof. Heroïek tot aan de rand.

De hel van het noorden kent vele gezichten. De meest legendarische, zeggen de romantici, zijn die met slecht weer. Regen en wind maken van Parijs-Roubaix een slijtageslag, waarbij renners als mijnwerkers over de streep rijden.

Cowboys
Zelf vind ik de setting mooier als er stofwolken boven de droge kasseistroken hangen. De plukjes renners die over de stenen dokkeren, hebben iets weg van cowboys die, zoals het een echte Western betaamt, te paard over de vlaktes trekken, op zoek naar wat dan ook.

Zondag was het stoffiger dan ooit. Een voor een vielen favorieten weg, door pech aan de fiets (Tom Boonen), door valpartijen (Filippo Pozzato, Sylvain Chavanel en opnieuw Boonen) en door tactiek (Thor Hushovd). Alles gebeurde in een bruinrode waas, de renners gingen bijna op in het landschap.

Cancellara
De winnaar was net als vorige week in de Ronde van Vlaanderen een subtopper. Met het verschil dat Johan van Summeren er in Noord-Frankrijk een mooie solo van maakte en ik meer vrede heb met zijn zege dan die van Nick Nuyens, die de hele dag niet in het spel voorkwam.

Fabian Cancellara, die het klassieke adagium 'als ik niet win, dan jij ook niet' perfect in de praktijk bracht en daarmee Hushovd uitschakelde, werd tweede, maar speelde net als vorige week in Vlaanderen de absolute hoofdrol.

Boom
Voor Nederland was het geen slechte editie, met een mooie derde plek voor Maarten Tjallingii (33) en een sterk optreden van de pas 25-jarige Lars Boom (beiden Rabobank). Tot nu toe leek Boom de fameuze 200 kilometer-grens niet te kunnen overleven, maar zondagmiddag voegde hij zich bij de grote meneren. Zoals hij de dans leidde op de stenenrij in het Bos van Wallers-Arenberg was indrukwekkend.

Sterker nog, Boom, die reed op een veldritfiets, had deze Parijs-Roubaix nog bijna gewonnen ook. Hij zat in de vlucht waar ook de latere winnaar Van Summeren zich bevond. De Raborenner reed echter lek op een slecht moment en viel terug in de groep met de favorieten. Had hij Van Summeren aangekund in een rechtstreeks duel?

Veroveraar
Zover kwam het helaas niet, maar het feit dat hij na die lekke band prominent in de groep reed met grote namen als Hushovd, Ballan en Cancellara, geeft aan dat hij het kan. Het is misschien wat voorbarig, maar ik beweer bij deze, volledig gratuit: Boom wint volgend jaar.

Want net zoals Nederland toe is aan een nieuwe Tourwinnaar (Gesink heeft zijn tijdrit sterk verbeterd, dus er is hoop), ben ik wel toe aan een nieuwe Nederlandse veroveraar van de hel.

Robin van der Kloor