Tour de France, een show van leven of dood

zondag 10 juli 2011 20:03

Hoogerland, in tranen bij de huldiging

De chaos is compleet in de Tour de France. Een Kazach verdwijnt in het ravijn. De Belgische hoop loopt een klaplong en schouderbreuk op en de Nederlandse held Johnny Hoogerland wordt door een persauto het prikkeldraad ingereden.

En zo gaat het al ruim een week. Alles en iedereen valt. Meevarend op de emotie van het moment ligt het voor de hand te zeggen: 'Dit is een schandaal'. Of 'de Tour de France is uit zijn voegen gegroeid'. Of 'de chauffeur van die auto mag nooit meer autorijden'.

Absurdisme
Dat is allemaal misschien waar, maar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen raken de essentie van de Tour. Wat de Ronde van Frankrijk groter maakt dan alle andere koersen is het spektakel. De Tour wacht op niemand, al meer dan honderd jaar niet. Het is absurdisme ten top.

Waanzin zit in de kern van de sport. Er heerst geen of nauwelijks moraal. Het zijn de renners zelf die zich met ware doodsverachting in afdalingen storten. Je kunt gewoon tegen jezelf zeggen: hier doe ik niet aan mee, dit gaat nergens over. Maar dat doen ze niet. Ze rijden door, want dit is wielrennen.

Slang
De Tour (en in feite de gehele wielersport) is een show van leven of dood. Misschien moet er inderdaad met kleinere pelotons worden gereden, maar dat moeten de renners (en de ploegleiders) dan zelf bewerkstelligen. Zij zijn de hoofdpersonen in het verhaal, dus als ze zich verenigen, zouden ze toch wel een en ander voor elkaar moeten kunnen krijgen. En misschien moet de organisatie de volgkaravaan verkleinen.

De Ronde van Frankrijk is een imposante, giftige slang die drie weken lang over de Franse wegen glibbert. Even aantrekkelijk als gevaarlijk. Mooi is de heroïek, die zo dichtbij is, dat je hem bijna kunt aanraken, bijna kunt ruiken.

Hoogerland
Gevaar dreigt echter overal. Spekgladde wegen, ravijnen, noem maar op. Er rijden honderden auto's en motoren tussen de renners, dus de kans is groot dat een roekeloze chauffeur af en toe een wielrenner van zijn sokken rijdt. Nu was er een Nederlander bij betrokken, dus zijn 'we', om met Mart Smeets te spreken, woest. Maar nogmaals, dit hoort bij de Tour.

Hoogerland zelf leek dat nog het best te begrijpen. Hij neemt die man niets kwalijk, want hij zal het niet expres hebben gedaan. Die aanrijding is een kwalijke zaak, maar tegelijkertijd niet meer dan een 'accident de course'. Een bedrijfsongeval.

De tranen van de sympathieke Zeeuw op het podium bij de huldiging van de bergtrui, een moment dat hij eigenlijk zou moeten lachen, zeggen alles. Winnen en verliezen tegelijk. Ik ken geen sport die zoveel kippenvel veroorzaakt. Dit is wielrennen. Dit is de Tour.

Robin van der Kloor