De droom van Martin Luther King komt uit

donderdag 28 augustus 2008 13:59

De toespraak waarmee Barack Obama op donderdag 28 augustus zijn nominatie tot presidentskandidaat voor de Democratische partij aanvaardt, komt op de kop af 45 jaar nadat dominee Martin Luther King zijn ‘I have a dream’-speech hield.

Het ontbreekt niet aan criticasters van Obama die hier een blijk van zijn hoogmoed inzien. Maar zoals wel vaker veronachtzamen zij dan toch de feiten. De datum en plaats (Denver) voor deze toespraak werden al twee jaar geleden vastgesteld. Lang voor de voorverkiezingen, toen Britney Spears bij wijze van spreken nog de volgende president had kunnen worden.

Gelukkig toeval
De rede van King, 45 jaar geleden, heb ik door een gelukkig toeval zelf bijgewoond. Het kwam eigenlijk door een verliefdheid. Samen met mijn zuster Sandra was ik die zomer van 1963 als student op ‘de Grote Beer’ naar Amerika gevaren.

Aan boord was ik gevallen voor een zekere Sharon O’Connell, een studente Russisch en Frans. Ze had die winnende combinatie van zwart haar en blauwe ogen. Zij had ons uitgenodigd om aan het einde van onze grote rondreis enkele dagen te komen logeren in het huisje van haar ouders in Bethsesda, vlakbij Washington. Zo gebeurde het ook. Het ging er allemaal bijzonder braaf aan toe: mijn zuster boven met Sharon en haar ouders, en ik beneden op de bank.

March on Washington
Het was eind augustus 1963. Sharon die links in de Democratische partij stond, vroeg of wij zin hadden om op de 28e mee te lopen in de ‘March on Washington’. Dat moest een massale mars worden waarmee de negers (zo spraken zij toen nog over zichzelf) en blanke medestanders de roep om burgerrechten kracht wilden bijzetten.

Het was een snikhete dag. Doordat er zo’n kwart miljoen mensen op de been waren kostte het ons uren om de trappen van het Lincoln Memorial te bereiken. Die plek was geen willekeurige keuze geweest. Uit blank marmer gehouwen, keek de grote emancipator van de slaven neer op de massa die zich aan zijn voeten en langs de boorden van de Spiegelvijver had neergevleid.

Vol bewondering zagen mijn verliefde jongensogen hoe Sharon zich moeiteloos onderhield met een groepje zwarte leraren uit Alabama. Dat lag in het zuiden en dus aan het front.

De middag werd geopend door de gospelzangers Marian Anderson. Zij zong van God die the little bitty baby in Zijn hand hield. Daarna kwam een aantal vergrijsde kopstukken uit de burgerrechtenbeweging dat het Congres aanspoorde om de voorstellen van president Kennedy (zelf pas vrij laat tot de goede zaak bekeerd) te aanvaarden.

Dromen
Hoewel de zon langzaam begon te dalen, werd het steeds warmer en werden de mensen steeds zangeriger. Ten slotte was het de beurt aan dominee King. Hij maakte prachtig gebruik van de evocatieve kracht van de geografische benamingen. Zoals de steile heuvels van Tennessee en de rode bergen van Georgia.

Hij zei te dromen van de dag dat mensen niet langer beoordeeld zouden worden naar de kleur van hun huid maar naar de inhoud van hun karakter. De rede duurde 27 minuten. Als ik de plaat nog wel eens afdraai, is mijn kippevel nooit ver weg. King werd vijf jaar later vermoord.

Nu Barack Obama, 45 jaar later, voor zeventigduizend mensen met de Democratische investituur wordt bekleed, blijkt Kings droom voor een belangrijk deel uitgekomen.

Meer weten over de Amerikaanse presidentsverkiezingen? Bestel de zojuist verschenen Speciale Editie Amerika voor slechts 8,95 euro

Meer lezen over Barack Obama? Bestel het zojuist verschenen boek van Shelby Steele voor slechts 9,50 euro

The President's Man