Onderhandelen met Iran is bijslaap vol walging

dinsdag 15 september 2009 22:23

De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad is bezig met een atoomprogramma

‘Onderhandelen met Iran is als de liefde bedrijven met iemand van wie je walgt.’ Zo parafraseert de columnist Christopher Hitchins in het internettijdschrift Slate de schrijfster Azar Nafisi. Zij schreef in haar in het jaar 2003 verschenen boek ‘Lolita lezen in Teheran’ dat leven in de Islamitische Republiek is ‘als slapen met een man die je verafschuwt’.

Hitchins voegt daar aan toe dat dit oordeel sindsdien alleen maar aan kracht gewonnen heeft nu steeds meer vrouwen in de afgelopen jaren gestenigd, opgehangen, geslagen en verkracht zijn. Dat laatste overkomt tegenwoordig ook mannen in de gevangenis. Die zitten vast omdat ze de vrijheid van stemrecht hebben opgeëist.

Iraanse atoomprogramma

Hoe pijnlijk die handeling ook mag zijn vijf permanente leden van de Veiligheidsraad plus Duitsland (5+1) hebben aangekondigd dat zij binnenkort, waarschijnlijk in Turkije, weer met vertegenwoordigers van Iran rond de tafel gaan zitten. Er zijn geen voorwaarden vooraf. Het voornaamste onderwerp van gesprek is het Iraanse atoomprogramma.

Of Obama niet al genoeg kopzorgen heeft, dit is zeker een van zijn voornaamste. Sinds de gijzeling van de Amerikaanse diplomaten in 1979 is het tussen Amerika en Perzië nooit meer goed gekomen. Obama wil de betrekkingen normaliseren.

Sinds de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad en de hoogste geestelijk leider ayatollah Ali Khameini hebben gezegd Israel uit de regio te zullen verwijderen, overweegt Jeruzalem een preventieve aanval op de Iraanse kerncentrales uit te voeren. De Israeli manen Washington in elk geval een militante houding aan te nemen.

Militaire actie

Onderhandelingen met Teheran vallen zeker te prefereren boven militaire actie, ook nu Iran op het punt staat kernwapens te kunnen fabriceren. Daarbij mag niet worden vergeten dat het oligopolie op kernwapens (behalve Duitsland hebben alle onderhandelende landen ze) een sterk discriminerend karakter draagt. ‘Waar gij graag uw atoombom ziet, zo misgun die ook een ander niet’, zou het devies kunnen luiden. Maar niets is minder waar.

Ambassadeur Susan Rice, Obama’s ambassadeur bij de Verenigde Naties, heeft gezegd dat de Amerikaanse regering Ahmandinejad geen kunstmatige deadlines zal opleggen. Er nog van afgezien dat het volstrekt onduidelijk is, wat met deze term wordt bedoeld, maakt Rice het Teheran wel erg makkelijk. Waarom schaart het Westen zich niet liever achter een duidelijke deadline met het opleggen van sancties mocht die worden overschreden.

Het is al vaker geprobeerd met Teheran over het nucleaire programma te onderhandelen. De bijslaap met een afzichtelijke, om de woorden van Nazar Afisi nogmaals te parafraseren, heeft nog nooit iets opgeleverd. Scepsis is daarom ook deze keer geboden.

Rik Kuethe