Powerfeministen: laat andere vrouwen met rust!

donderdag 3 mei 2007 11:41

Niets wekt de vrouwelijke woede zozeer als het gedrag van andere vrouwen. Dat geldt ook voor mij, want ik stoor me vreselijk aan de zogeheten derde feministische golf.

Ik was juist blij dat ik de nummers één en twee had gemist, krijg je dit weer. Achter die golf zitten ondermeer filosoof Stine Jensen en de in New York wonende consultant en NRC-columnist Heleen Mees, maar daarachter weer een hele lading vrouwen die overal onrecht zien en lijden onder het feit dat ze de top nog niet hebben bereikt. 

Weinig plaats
Tja. Op de top is maar weinig plaats, een ervaring die mannen ook hebben. Als er te weinig vrouwen in topposities zitten, dan komt dat doordat ze niet goed genoeg zijn en niet hard genoeg werken. Want dat glazen plafond is echt flauwekul.

Wie echt wil, de capaciteiten heeft en de tijd, die kan heus wel de top bereiken. Maar het is natuurlijk veel makkelijker om de schuld bij een ander te leggen, en waarom dan niet bij een man.

Neem nu deze zin uit een betoog van filosoof Stine Jensen en columnist Cilay Özdemir uit NRC Handelsblad van 2 mei.
‘Allochtone vrouwen delen met de autochtone vrouwen de last van discriminatie op de arbeidsmarkt, geringe doorstroomkansen naar topfuncties, en de media-maniakale beeldvorming van vrouwelijkheid.’

Afgezien van de lelijke stijl, is dit ook een zin die het eeuwige slachtofferschap van vrouwen weer eens benadrukt. Ze willen wel, maar die nare racistische en seksistische mannen houden ze tegen.

Kinderen krijgen 
Het lastige van vrouwen is dat ze kinderen krijgen en daarvoor willen zorgen, vooral wanneer die kinderen klein zijn. Dat is geen culturele kwestie, maar een biologische drang, zo sterk dat je je er bijna niet tegen kunt verzetten. En waarom zou je ook?

Het is belangrijk om veel tijd aan je kinderen te besteden. Moeilijk voorstelbaar voor wie geen kinderen heeft, maar die behoefte bestaat wel.

Seks
En kijk nu eens naar de initiatieven die door de jaren heen zijn ontplooid om vrouwen aan het werk te krijgen. Women on Top (grappig zeg, die verwijzing naar seks) van Mees en consorten is daar maar één van.

Hoeveel avonden in debatcentra zijn er niet belegd om vrouwen aan het werk te krijgen? En wat heeft dat allemaal opgeleverd? Helemaal niks. Nog steeds werken vrouwen liefst niet fulltime, wanneer ze kinderen hebben.

Want de meeste vrouwen hebben tamelijk gewone baantjes. Ze zijn in deeltijd ambtenaar, staan voor de klas, werken in de zorg. Ze zijn geen publicisten of freelance adviseurs in New York.

Ik zou zeggen tegen die zelfbenoemde powerfeministen: laat andere vrouwen eens met rust en ga lekker aan het werk. Anders kom je zelf ook nooit aan de top.

Liesbeth Wytzes