Dames, niet zo boos, daar krijg je later rimpels van

donderdag 4 oktober 2007 17:03

Van mijn moeder mocht ik niet zoveel. Dat is lang geleden en de fatsoensrakkerij van vroeger is voorbij.

Althans, dat dacht ik. Nu staan schattige meisjes als Myrthe Hilkens (een mij tot voor kort volstrekt onbekende freelance journalist), documentairemaakster Sunny Bergman, wijsgeer Stine Jensen en voormalig studentenleidster Larissa Pans al net zo met hun vingertje te zwaaien als ooit mijn moeder.

Het kan niet lang meer duren of de 'afgelikte boterham' wordt weer uit de kast gehaald.

Vanuit behoefte
Niet alleen moeten we ons op seksueel gebied kuis gedragen en handelen ‘vanuit behoefte’, wat dat dan ook moge zijn, ook mogen we ons alleen cosmetisch laten opereren na een goed gesprek met een psycholoog.

Want naast hun woede over de losse zeden, maken deze dames zich zorgen over het schoonheidsideaal zoals ‘de media’ dat uitdragen, waardoor - jonge - vrouwen ongelukkig worden, hun ‘lichaamstevredenheid’ afneemt, hun relatie eindigt, kortom, het is een en al ellende.

Als ik die lieve, jonge, immer verontwaardigde gezichtjes zie van Bergman en haar vriendinnen, denk ik: dames, niet zo boos! Daar krijg je later rimpels van! Die meisjes maken zich druk over iets waar ze, met alle respect, geen bal vanaf weten.

Feiten
In de berichtgeving over dit onderwerp mis ik namelijk feiten. Het gaat alleen maar over gevoelens, ervaringen, horen zeggen. Onderzoek doen de dames niet, cijfers hebben ze niet. Op de website van Bergmans veel gelauwerde documentaire Beperkt Houdbaar staat onder het pretentieuze hoofdje Research te lezen dat ene Jos Verbrugge is afgestudeerd op de invloed van reclame op het heersende schoonheidsideaal.

Die invloed is moeilijk te meten, zo blijkt, en er staan in de samenvatting van zijn scriptie dan ook vooral heel veel aannames. Vreemd genoeg is het toch duidelijk hoe het komt dat we allemaal zo ontevreden zijn over ons uiterlijk (want dat zijn we!). Het is ‘de troebele zee van de hedendaagse mediacultuur.’

De rest van de ‘research’ bestaat uit een artikel over cosmetische chirurgie in Argentinië  – daar is het ook heel erg – en verder staat er niks op.

Botoxje
Gaan er echt zoveel meer - jonge - vrouwen naar de plastisch chirurg dan vroeger, worden ze fataal beïnvloed door programma’s als Make Me Beautiful, door het onhaalbare schoonheidsideaal dat ons door de glossy’s wordt voorgeschoteld?

Ik fiets vaak langs een privé-kliniek en daar staan bepaald geen rijen ongelukkigen voor de deur. Ik ken behoorlijk wat mensen en afgezien van een klein botoxje hier of ooglidreductietje daar, hebben ze niks aan zichzelf laten doen.

Komaan, dacht ik, dan zelf maar eens wat research gedaan. Het is niet zo makkelijk om aan cijfers te komen, want esthetische operaties worden niet geregistreerd. Maar er is wel een beroepsvereniging, de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie, die materiaal heeft.

Steekproef
Het aantal esthetische ingrepen wordt geschat op 30.000 per jaar. Toen de NVPC onlangs een steekproef deed in een aantal grote privé-klinieken, werd nauwelijks een toename gezien in het aantal ingrepen over de laatste jaren.

Het aantal jongeren onder de 21 dat werd geopereerd, beslaat minder dan 1 procent van het totaal. Ook dat aantal is al jaren stabiel.

‘De media suggereren inderdaad een toestroom van patiënten die ingegeven zou zijn door een vertekend beeld dat opgedrongen wordt. Hiervan blijkt echter niets in de praktijk,’ aldus de NVPC.

Je zou bijna gaan denken dat die meisjes zich druk maken over niks en dat mensen een stuk verstandiger zijn dan zij denken.

Liesbeth Wytzes