Vrouwen hebben gewoon geen vechtlust

dinsdag 11 december 2007 12:01

Vrouwen doen al honderd jaar hun best om verder te komen in de maatschappij. Maar tot op heden zijn ze zo goed als onzichtbaar in het openbare debat, een enkele uitzondering alsAyaan Hirsi Ali daargelaten.

Je ziet maar weinig vrouwen in het bedrijfsleven en in de politiek, en je ziet ze nog veel minder op de televisie of op de opiniepagina’s van de krant. Ja, daar staat wel eens een stuk van een vrouw, maar dan gaat het steevast om een afgekloven vrouwenonderwerp als thuismoederen, de voordelen van zelf de borst geven, of de voors en tegens van abortus.

Ook in dit opzicht blijven ze dus ver, ver achter bij mannen. Kijk eens naar actualiteitenprogramma’s en discussieprogramma’s als Nova, Pauw en Witteman, Rondom Tien – amper een vrouw te bekennen. Zit er ooit een vrouw aan tafel bij het prestigieuze Buitenhof? Vast wel, maar ik kan het me niet herinneren.

Niet zo ijdel
Hoe zou dat nou toch komen? Je kunt er allerlei theorieën op loslaten, zoals dat vrouwen te stil en bescheiden zijn en niet zo ijdel als mannen.

En deels klopt dat denk ik ook wel. Als je eens een vrouw ziet langskomen op tv, hebben ze altijd een verontschuldigend lachje. Zo van: tja, ik weet er eigenlijk ook niks van, en bovendien doe ik er helemaal niet toe.

Zelfs wanneer een vrouw op straat wordt aangesproken, een journalistieke methode waarop de publieke omroep dol is sinds Pim Fortuyn, hebben vrouwen die houding van: ik heb niks te melden.

Hoe anders zijn mannen. Die kun je de onbenulligste vraag ter wereld stellen, en nog trekken ze een gezicht alsof ze Einstein zijn en gaan eens goed uitgebreid antwoord geven.

Trots
Laatst las ik in het AD een boeiend dubbelgesprek met de heren Pauw en Witteman, van de veelbekeken televisieshow waar ze zelf overigens niet weinig trots op zijn. Wat zeiden ze daar? Het ging over hun gasten, en hoe divers die zijn.

Niet erg, zo bleek. Want de vrouwtjes laten het weer eens afweten. ‘We willen er graag met enige regelmaat een vrouw bij hebben, maar het kan niet, omdat vrouwen gewoonweg minder interessant zijn dan mannen.’ En dat zei Jeroen Pauw, die behalve om zijn sublieme, naturelle  televisietalent bekend staat om zijn veelwijverij. Dus die weet wel waar hij het over heeft.

Het erge is dat hij natuurlijk volstrekt gelijk heeft. Vrouwen – als ze al eens een interessante mening hebben -  zijn gewoon te schijterig om op de televsie te komen. Ze durven niet. Dat komt doordat ze niet geconditioneerd zijn voor het gevecht dat een debat soms kan zijn.

Mannen weten van jongs af aan dat ze een plaats zullen moeten veroveren in de boze buitenwereld en dat die hem bepaald niet altijd goedgezind is. Die deinzen er niet voor terug om een potje te knokken, mocht zich dat voordoen.

Confrontatie
Maar vrouwen? Nee hoor. Die houden niet van de confrontatie. Die zitten liever met z’n allen hetzelfde gevoel te delen, geheel volgens het ‘dat heb ik ook’-syndroom waaraan zij lijden. Als de dood voor ruzie en onenigheid.

Maar dames, zo kom je er niet. Wie wat wil bereiken in de wereld, moet erop uit, die kan de voordeur niet achter zich dichttrekken of in stil geween uitbarsten, die moet haar tanden laten zien. Wel in allerlei raden van bestuur willen en niet op de televisie durven? Dat kan natuurlijk niet.

Niet alleen zijn er weinig vrouwen met een interessante mening, er zijn er nog veel minder die daarvoor willen uitkomen op televisie. Een combinatie van bescheidenheid en verlegenheid, denk ik.

Vechtlust
Maar er is ook iets anders aan de hand. Vrouwen hebben gewoon heel weinig vechtlust. En dat moet je hebben, om verder te komen in je werk, maar ook om een geschikte tv-gast te zijn.

Je moet gewoon graag een potje willen knokken. Maar vrouwen, die geconditioneerd zijn om thuis te blijven met de kinderen en die liever helemaal de deur niet uitgaan om zich in de publieke ruimte te bewijzen, houden daar niet van.

Mannen moeten de boze buitenwereld in, dat weten ze van jongs af aan, en ze zijn dan ook al heel vroeg bereid om zich daarvoor uit te sloven. Vrouwen trekken liever de deur achter zich dicht en gaan stilletjes huilen als het ze tegenzit.

Ze zijn bang voor het gevecht, en zo lang dat zo is zullen ze niet komen waar ze willen zijn.

Liesbeth Wytzes, Vrouw van de wereld