Houd toch eens op met dat vloeken en tieren!

dinsdag 25 maart 2008 18:30

Als je aan mij vraagt wat een van de grootste veranderingen is in Nederland, dan zou ik de toegenomen grofheid in de maatschappij zeker noemen. En dan vooral de ongecontroleerde verbale grofheid.

Gescheld en gevloek
Twintig, dertig jaar geleden werd er denkelijk ook al heel wat gescholden en gevloekt, maar toen hadden de Nederlanders nog de beheersing en de beleefdheid om dat achter de voordeur te doen of, nog beter, binnensmonds. Dan hadden anderen er tenminste geen last van.

Inmiddels is die beheersing geheel en al verdwenen en wordt er dus wat gescholden en gedaan. Tjongejonge, denk ik dan, kan het ook wat minder zeg?! Hoe vaker je hoort schelden en vloeken, hoe minder indruk het maakt.

Auto
Toen ik een tijdje geleden in het centrum van de stad fietste, minding my own business, schrok ik erg van een auto die keihard aan kwam rijden. In dat smalle straatje was dat echt gevaarlijk, ik zag mezelf al geplet worden tegen zo’n leuk Jordanees huisje. Ik riep dus: hee, kijk uit!

Had ik dat maar niet gedaan. De bestuurder stopte, kwam zijn auto uit en begon me zo verschrikkelijk uit te schelden dat ik werkelijk stond te tollen op mijn benen. Dit alles om 9 uur ’s ochtends en om een aanleiding van niks, je vraagt je af waar iemand zo vroeg al de energie vandaan haalt om zo agressief te zijn.

Ik zal de invectieven die hij eruit slingerde maar niet opschrijven, maar je zou echt denken dat ik iets vreselijks had misdaan. Misschien ben ik overgevoelig, maar van zo’n confrontatie houd ik de hele dag een naar gevoel over.

Internet
Nu ben ik zelf ook niet altijd even netjes in mijn taalgebruik, maar ik schrik ervan als mensen heel erg tekeer gaan. Ook wanneer ze dat, om maar wat te noemen, als reactie op een blog doen. Het internet is van iedereen en niemand, dus laat je daar maar lekker gaan.

Het kan ook anders. Laatst was ik op bezoek bij een heel nette mevrouw. Ze vertelde me dat ze nog nooit in haar inmiddels al zeer lange leven, het woord ‘l*l’ had gebruikt. Uit beleefdheid voor haar schrijf ik het niet voluit. En ze dacht ook niet dat ze dat woord ooit nog eens zou gebruiken. Maar, vroeg ik, wat deed ze dan als ze heel boos werd? Dan zei ze: ‘nou nou’, of ze stampvoette. En heel, heel soms had ze wel eens ‘verdomme’ gezegd. Maar iemand uitschelden, dat had ze nog nooit gedaan.

Zelfbeheersing
Ik zweeg enigszins beschaamd. Het mooie aan deze mevrouw was niet alleen dat ze zulke woorden niet gebruikte. Het was veel meer dan een kwestie van zelfbeheersing. Ze zaten domweg niet in haar vocabulaire. Ze had ze nooit geleerd, als kind, en ze wilde er niks van weten. Als zo iemand dan een keer uit haar slof schiet en ‘nou nou’ zegt, maakt dat, denk ik, veel meer indruk dan wanneer je steeds de ergste godslasteringen om je heen hoort.

Het zal wel heel moeilijk zijn om allerlei krachttermen niet meer te gebruiken als je er eenmaal aan gewend bent. Maar met wat oefening is toch van alles af en aan te leren, dus dit ook. Het leven zou er een stuk aangenamer van worden.

Liesbeth Wytzes, Vrouw van de wereld