Mannen moeten nu niet zielig gaan doen

maandag 2 november 2009 10:49

Vrouw aan de top Neelie Kroes is ook voor een quotum

Tegen het quotum voor vrouwen is veel in te brengen en ook in de kolommen van Elsevier en op deze site gebeurt dat, vooral door Marike Stellinga, vaak en met verve.

Het is positieve discriminatie, wordt opgelegd van bovenaf, het is een keuze die wordt bepaald door sekse en niet door capaciteiten, je wilt je carrière toch te danken hebben aan je merites en niet aan je vrouwzijn, en ga zo maar door.

Allemaal heel valide. En pas op, stel je eenmaal een vrouwenquotum in, dan zijn er nog wel wat achtergestelde groeperingen die om hun eigen quotum zullen vragen en is het hek pardoes van de dam. (We laten nu even totaal buiten beschouwing dat de mannen aan de top werkelijk niet allemaal op hun merites zijn aangenomen en dat wellicht ook te danken hebben aan het feit dat ze een man zijn en in de goeie jaarclub zaten.)

Hilariteit
Maar er is één argument dat deze vrouw van de wereld – weinig bereikt, maar wel geheel op eigen kracht – met enige hilariteit vervult.

Dat argument werd in de Volkskrant van zaterdag nog eens herhaald. Volgens Frank de Zwart, werkzaam bij de Universiteit Leiden, is er vooral één groep slachtoffer van dat vrouwenquotum (dat er natuurlijk nooit zal komen).

Och jee. Laten we even stilstaan bij de nood van ‘witte mannen aan het begin van een carrière, of in de bloei daarvan.’ Hen wordt ‘aanzienlijke schade berokkend op basis van aangeboren persoonskenmerken’, zegt wollige Frank. Hij vindt het dus heel erg oneerlijk dat mannen worden uitgesloten van bepaalde posities louter en alleen omdat ze man zijn. Tjonge, jonge, het is toch wat zeg.

Tweederangs
Nou, Frank, verdiep je eens in de geschiedenis en zie dan dat dat lot talloze vrouwen heeft getroffen en niet slechts één sneue generatie, maar honderden jaren.

Vrouwen zijn door de eeuwen heen alleen maar gezien als tweederangs burgers, minderwaardig, dom, zonder rechten maar propvol plichten. Ze mochten zich niet ontwikkelen, ze mochten niet naar school of naar de universiteit, ze mochten geen zeggenschap hebben over hun eigen leven en hun eigen lichaam.

Als ze in de middeleeuwen teveel praatjes hadden, konden ze hun dagen slijten in een somber klooster of ze werden op de brandstapel gegooid als heks.

Handelingsonbekwaam
Nog geen vijftig jaar geleden was het volstrekt gewoon en geaccepteerd dat je als vrouwelijke ambtenaar werd ontslagen als je ging trouwen.

Vrouwen waren handelingsonbekwaam, ze mochten tot 1956 geen overeenkomst afsluiten, ze mochten niet eens over hun eigen geld beschikken, noch over de kinderen. Daar was de man voor. Vrouwen hoefden helemaal geen opleiding te volgen: ze waren er om kinderen te baren.

Om het kiesrecht te krijgen, hebben vrouwen hun leven gegeven. Ongetrouwde vrouwen die een kind kregen, konden zich maar beter opknopen, zo groot was de sociale schande. En er waren er genoeg die dat dan ook deden. En dan hebben we het maar niet over de abortussen en ongewenste zwangerschappen, waarmee een vrouw mee werd opgescheept terwijl de man allang uit beeld was.

Pensioenschade
Als een getrouwde vrouw zich een aantal jaren aan de kinderen wil wijden, loopt ze enorme pensioenschade op. Is ze nog steeds afhankelijk van haar man. Na een scheiding zijn vrouwen er over het algemeen financieel slechter aan toe dan mannen.
 
En kijk eens naar de Europese Unie. Bijna alleen maar mannen. Net als welke westerse regering dan ook. Op een paar uitzonderingen na zijn dat merendeels mannen. En zullen we de universiteiten en het bedrijfsleven er even bij halen?

Ik heb het er hier niet over hoe het komt dat vrouwen in zulke machtige posities ondervertegenwoordigd zijn. Maar je moet wel een enorm uilskuiken zijn om niet te zien dat mannen de baas zijn. Nog steeds. En dat de geschiedenis van vrouwen er een is van onderdrukking, achterstelling en moeizaam bevochten rechten. Dus die mannen moeten nu even niet zielig gaan doen. Dat heet een koekje van eigen deeg.

Liesbeth Wytzes