Huilende mannen, ik wil ze een dreun geven!

vrijdag 7 januari 2011 20:42

Boehner staat bekend om zijn huilbuien

De nieuwe voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, de Republikein John Boehner, heeft een typische eigenschap. Hij huilt namelijk nogal makkelijk.

Eigenlijk staat zijn hele hoofd permanent op huilen. Bij zijn beëdiging barstte hij in tranen uit – zo niet de zeer koele vertrekkende speaker Nancy Pelosi, die daartoe toch meer reden had zou je zeggen – en niet alleen hij, al zijn aanwezige familieleden zaten ook met grote witte zakdoeken te wapperen. Zeker een gek geworden gennetje.

American Dream
Als je hem op YouTube zoekt, zie je allemaal filmpjes van een huilende Boehner, en werkelijk om de onbenulligste zaken. Hij vertelt bijvoorbeeld dat hij geen scholen kan bezoeken, omdat hij moet huilen als hij al die jonge, hoopvolle kindertjes ziet. Terwijl hij dat zegt, barst hij in bitter wenen uit. Hij moet vooral huilen omdat hij zijn hele leven the American Dream heeft nagejaagd en hey presto, de droom is nu uitgekomen! Boehoe.

Hij bevindt zich trouwens in goed gezelschap, want Churchill was ook al zo’n huilebalk. Alleen weten we dat uit de overlevering en niet van dramatische tv-momenten.

Dreun
Huilende vrouwen zijn volgens recent onderzoek niet sexy. Daar wil je wel voor zorgen, maar niet mee zoenen. Nu weet ik niet hoe dat met andere mensen zit, maar huilende mannen, dat is pas echt erg. Oh boy, wat heb ik daar toch een hekel aan. Ik wil ze het liefst een harde dreun geven. Aanstellers. Huilen, dat doe je liefst helemaal niet en als het dan toch moet, hou het een beetje privé.

Ooit interviewde ik een heel bekende lifestyle-goeroe. Hij vertelde, in de tuin van zijn gigantische huis, dat hij op bezoek was geweest bij een zieke vriend. Terwijl hij dat zei, stroomden de tranen over zijn wangen. Ik was natuurlijk discreet en zei er niks van. Maar hij wel. Aan het eind van het gesprek zei hij teleurgesteld dat hij had gehuild, maar dat ik dat niet had opgemerkt. Het was gewoon show-huilen geweest.

Acceptabel
Ik heb vrienden die het bij een sentimentele film niet droog kunnen houden. Bij een sterfscène, tragische liefde of zielig hondje biggelen de tranen over hun wangen.

Een paar jaar geleden hoorde je steeds maar dat mannen zielig waren en betreurenswaardig, want ze hadden zoveel moeite met het uiten van hun emoties. Alsof dat zoiets geweldigs en bevrijdends is. Maar nee, mannen konden dat niet. Dat was nou eens eindelijk eens iets waarin vrouwen beter waren. Vanaf dat moment is de huilende man kennelijk acceptabel geworden.

Het idiote is dat die mannen, net als de goeroe, daar trots op zijn. Die denken dat wij vrouwen dat leuk en aantrekkelijk vinden. Alsof het hun menselijkheid zou tonen. Ze zeggen dan heel trots dat ze echt wel sentimenteel of/en emotioneel zijn.

Niet sexy
Ik denk: hou maar lekker binnen, die tranen. Het is ook behoorlijk genant, want wat moet je doen? Je zit maar te wachten tot zo’n gast uitgehuild is. Wat mij betreft staat de huilende man bovenaan het lijstje van bespottelijkheden. Ik snap heus wel dat er momenten van diepe treurnis zijn in ieders leven, mannen en vrouwen. Als je het op die momenten even teveel wordt, is dat alleszins begrijpelijk.

Maar dat domme gejank om jezelf, zoals Boehner, of om een stukje in een film, laat dat ons maar bespaard blijven. Het is zwak en kinderachtig en niet sexy. En ja, ik vind inderdaad dat mannen altijd sterk en flink moeten zijn.

Wij vrouwen mogen op hun schouder uithuilen. Maar niet andersom. En zeker niet te vaak.

Liesbeth Wytzes