vrijdag 25 mei 2012

Gezin

Ultieme gadget: Mobiele telefoon van goud

dinsdag 3 januari 2006 16:45

Een paar honderd euro veel voor een mobieltje? Vertu heeft ze van 30.000 euro, mét butler. De miljardair van de 21ste eeuw stapt voor de aankoop van een mobieltje dan ook geen gewone winkel binnen, maar gaat naar 'de betere juwelier'.

Emily Gordts

In Nederland zijn eigenlijk maar twee goede juweliers: Lyppens in Amsterdam en Van Willegen in Rotterdam. Wat hen zo bijzonder maakt? Zij verkopen Vertu, de luxe lijn van Nokia. Mobieltjes met klasse, kortom.

Virtu Signature
Gouden Vertu Signature

Juweel
De goedkoopste modellen zijn die uit de Ascent-collectie. Het frame is van metaal dat sterker is dan titanium, en dus krasbestendig. Ook het scherm – van kristal – kan tegen een stootje. Elk knopje rust op juwelen steunpuntjes en is van roestvrijstaal. Het mobieltje is bovendien afgewerkt met leer dat tegen alle vlekken kan, 'van benzine tot lippenstift'. Prijs: 4.250 euro. De Limited Edition 2005 kost nog 500 euro meer.

Maar een echte edelman is pas tevreden met een Vertu Signature. Hij schenkt zijn eega geen saaie Jaguar, maar een Signature met platina behuizing. Die kost 30.000 euro – ongeveer evenveel als een  Jaguar X-type . Voor minder bedeelden zijn er modellen met witgoud (20.000 euro), geel goud (17.650 euro) of roestvrijstaal (7.800 euro).

Serviceknop
Vertu-telefoons zijn echter vooral vermaard om hun serviceknop. Die knop verbindt de eigenaar direct door met de 'Concierge', een personal assistant die hem dag en nacht informeert over de genoegens van het leven (reizen, restaurants, winkels).
 
'Vertu is vooral duur vanwege de gebruikte materialen en de serviceknop,' zegt Bas van den Bosch van MCC, distributeur van de 'gewone' mobieltjes van onder meer Siemens, Nokia en Panasonic. De techniek is volgens hem weliswaar 'prima', maar de Vertu valt tegen als het om extraatjes gaat. Een camera of mp3-speler ontbreekt bijvoorbeeld. Op dit speeltje voor rijken valt dus nog wel het een en ander af te dingen.

Dit artikel verscheen eerder in Elsevier, 17 juni 2005

Tags


advertentie