Dolle Dries van Agt is verblind door 'de joden'

dinsdag 11 december 2007 09:13

Na de Tweede Wereldoorlog zijn vele miljoenen mensen dakloos geraakt. Enorme volksverhuizingen hebben plaatsgehad, niet alleen in Europa maar ook in Azië.

De grootste volksverhuizing had plaats toen tijdens de dekolonisatie het Indiase deel van het Britse imperium in stukken brak. De strijd tussen Indiase moslims en hindoes leidde tot het ontstaan van Pakistan en later Bangladesh.

Rivieren van bloed stroomden, honderdduizenden mensen kwamen om het leven. Van al die gigantische drama’s zingen de echo’s nog steeds rond, maar niemand haalt het in zijn hoofd om bij voorbeeld te pleiten voor de terugkeer van de in Pakstan levende nakomelingen van gevluchte moslims naar India.

Mandaatgebied 
Een naar verhouding kleine uitwisseling van vluchtelingen was het, toen de Arabische leiders weigerden de Verenigde Naties-deling (in november 1947) te aanvaarden van het Britse mandaatgebied Palestina – een bestuursgebied dat na de verovering door de Romeinen, die het die naam hebben gegeven, nooit een onafhankelijke status had gekend.

Joden vluchtten of werden met achterlating van al hun bezittingen uit Arabische landen verdreven, en omgekeerd vluchtten Palestijnse Arabieren of werden zij verdreven uit de nieuwe Israëlische gebieden. Het resultaat daarvan is dat de Arabische wereld zo goed als ‘judenrein’ is, terwijl 20 procent van de bevolking van Israël Arabisch is.

Vluchtelingenstatus
Waarom hebben die vluchtelingen nooit elders een bestaan opgebouwd, zoals de sefardische joden, de Indiase moslims, de Duitsers die uit Polen en Oost-Europa werden verdreven?

Dat komt doordat de VN speciaal voor deze vluchtelingen een hulporganisatie oprichtte, die de vluchtelingenstatus van veel vluchtelingen bestendigde, en doordat de Arabische leiders in de manipulatie van de uit Palestina gevluchte Arabieren, die zich rond 1970 Palestijnen gingen noemen, voordeel zagen.

Het leven van de vluchtelingen in de kampen in de landen van de Arabische broedervolken was schraal – nog schraler dan dat van de plaatselijke bevolking. Tot op de dag van vandaag zijn in Libanon Palestijnen van de meeste beroepen en studierichtingen buitengesloten. Zij zijn paria’s, en gedragen zich als paria’s. Zij werden het wisselgeld in de complexe relatie tussen Arabische dictators (zo goed als alle Arabische landen worden geleid door meedogenloze dictators) en Westerse mogendheden.

Afgesneden
Het treurige lot van de Palestijnen is vooral te wijten aan de manier waarop zij door hun Arabische broeders werden geïsoleerd en van een nieuwe toekomst werden afgesneden.

De illusoire hoop op ‘terugkeer’ creëerde een nieuw volk, levend in kampen op voedselhulp van de VN. Oorlogen scheppen nieuwe feiten, maar de feiten van de oorlog van Zesdaagse Oorlog van 1967 werden direct door de Arabische landen op de beruchte conferentie van Khartoum van 1 september 1967 afgewezen: geen vrede, geen onderhandelingen, geen betrekkingen. Als reactie hierop ging Israël over tot het bouwen van nederzettingen.

Vijandig
Al veertig jaar wordt geprobeerd de feiten van die oorlog om te keren, ook al zijn de verhoudingen nog steeds bitter vijandig. Weliswaar hebben de Palestijnen de vrijheid gekregen om hun eigen burgerlijke zaken te regelen, via hun Palestijnse Autoriteit, het Palestijnse volk is net zo tribaal en corrupt als het Iraakse, en familieclans met criminele vertakkingen maken de dienst uit in de kleine stukjes grond die hen resteren.

Op die gebiedjes kan nooit een levensvatbare, democratische staat ontstaan. Het Palestijnse volk is het snelst groeiende volk in de wereld, met een bevolking waarvan bijna de helft jonger is dan vijftien – een rampzalig cijfer waarop elke vorm van hulp en ontwikkeling afketst. Er is geen werk voor al die jonge mensen, zoals er geen werk is voor hun Egyptische neven en nichten.

Radicale groeperingen hebben de jonge recruten voor het oprapen; velen van hen hebben geen vooruitzicht op een huwelijk, op seks, op een flatje, op een leven met werk en zelfrespect.

Paradijselijker
Tegelijkertijd worden de mythen over het land dat zij verlaten hebben, het land dat in de herinnering bloeide (het was in werkelijkheid een woestenij) en waarop de familie prachtige huizen bezat (de grootste meerderheid bestond uit straatarme keuterboertjes en landarbeiders), steeds paradijselijker.

Het lot van de Palestijnen is duister – Gaza ontwikkelt zich tot een stadsstaatje gerund door religieuze waanzinnigen, de West-Bank is in handen van corrupte families.

Alleen wanneer de West-Bank een federatie vormt met Jordanië, en Egypte zich over Gaza ontfermt (wat geen enkele Egyptische heerser wil), kan er enige vooruitgang ontstaan.

Dries van Agt
Gisteren had Dries van Agt een opmerkelijk stuk (niet online beschikbaar) over Palestijnen in de Volkskrant. Zonder kennis van zaken, zonder enige gevoel voor verhoudingen, legde hij de schuld bij de joden.

Ik schrijf met opzet: ‘de joden’. Van Agt wil niet dat de joden een eigen staatje hebben, zo suggereert hij. Arabieren mogen hun islamitische staten hebben, maar joden mogen geen eigen staat hebben.

Wie Van Agts stuk ziet, denkt dat het lot van de Palestijnen uniek is in de wereldgeschiedenis. Dat is het niet. Het hoort eigenlijk een voetnoot in de geschiedenis te zijn, gelet op de kolossale rampen die in dezelfde tijd als het ontstaan van het Palestijns vluchtelingenvraagstuk plaatshadden.

Maar Van Agt is verblind omdat hij verblind is door de joden.

Mikpunt
Er zijn in de oorlog van 1948 door joodse hand Arabieren om het leven gekomen – een minieme fractie van het aantal dat in India door geweld om het leven kwam (en joden kwamen door Arabisch geweld om het leven, al sinds het begin van de jaren twintig van de vorige eeuw).

En toch – wat maakt het conflict in het toenmalige Palestina anders voor Dries? Dat komt door de joden. Van Agt wordt verblind door de gedachte dat joden daders kunnen zijn, en dat laat zijn jezuïtische hart sneller kloppen.

Wat voor Arabische dictators geldt, geldt ook voor Van Agt: als Israël niet bestond, zouden ze het graag willen uitvinden als mikpunt van haat

En passant ging Dolle Dries in dat artikel tekeer tegen Maxime Verhagen. Maxime zal er echt van wakker liggen.

Leon de Winter

Ellian &, Leon de Winter