Kritiek op etnische registratie is hypocriet

Ophef over etnische registratie is onzinnig en bovenal hypocriet. Het gebeurt al en daar zijn goede redenen voor

Door Gerlof Leistra

Wat Wilders nu bepleit, wil de PvdA ook gewoon

Sinds de PVV van Geert Wilders etnische registratie bepleit, is die methode voor andere partijen taboe. Vreemd, want in de praktijk is al jaren sprake van etnische registratie. Blijkbaar gaat het hier louter om wie het zegt en diens vermeende achterliggende motieven. De inhoud telt niet.

De selectieve verontwaardiging is gebaseerd op slechts één zinnetje in het verkiezingsprogramma van de PVV. In de paragraaf over veiligheid staat onder het kopje Oplossingen: ‘Etnische registratie van iedereen. Inclusief vermelding “Antilliaan”.’ Iedereen had eroverheen gelezen, tot tv-presentator Umberto Tan nota bene na de verkiezingen alarm sloeg in een uitzending van de EO-talkshow Knevel & Van den Brink. Toen was het land te klein. Alsof Wilders voor een hedendaagse variant op de jodenster pleit.

Hypocrisie
Een fraai staaltje hypocrisie. In het recente verleden maakte onder anderen toenmalig minister Guusje ter Horst (PvdA) van Binnenlandse Zaken zich sterk voor etnische registratie door politie en justitie. Die methode werd volgens haar ten onrechte als stigmatiserend gezien: het is een ‘neutrale doelgroepanalyse’ die juist ten goede kan komen aan minderheidsgroepen.

Wilders pleit voor iets wat al bestaat. Onder meer de Gemeentelijke Basisadministratie is wettelijk verplicht de etniciteit van nieuwe inwoners te registreren: hun geboorteplaats en die van hun ouders. Die informatie is onder voorwaarden beschikbaar voor andere instanties.

Allochtonen
Basisscholen leggen de afkomst van hun leerlingen vast. Daardoor kunnen ze onderwijsachterstand van allochtone kinderen in kaart brengen en extra subsidie bedingen. Tot voor kort waren bedrijven met meer dan 35 werknemers verplicht om hun etniciteit te registreren. Op die manier kon het aantrekken van allochtonen worden gestimuleerd als het percentage te laag was.

Het nut van etnische registratie wordt stelselmatig miskend. Meten is weten. Signalering van een probleem is vaak het begin van de oplossing. Ook kan zo discriminatie aan het licht komen. Zonder etnische registratie is ‘voorkeursbeleid’ onmogelijk. Volgens tegenstanders volstaat het vastleggen van de nationaliteit. Maar daardoor verdwijnt de tweede generatie allochtonen volledig uit beeld, terwijl die in veel opzichten juist extra aandacht verdient.

Surinamer
Vaak wordt etnische registratie op één lijn gesteld met het instellen van een ‘rassenregister’. Onzin. Wie in Paramaribo is geboren, geldt als ‘Surinamer’. Maar dat kan een creool zijn, een Hindoestaan, een Chinees, een Javaan, een indiaan of zelfs een blanke. En wat doe je met een kind van gemengde afkomst?

Verzet tegen etnische registratie is vooral ondoordacht. Belangrijker zijn de vragen wie de registratie verricht en waarvoor de cijfers bestemd zijn. Ook dienen er uiteraard waarborgen te zijn tegen misbruik.