Hoe lager in de pikorde, hoe beter het is

maandag 27 juni 2011 23:27

Verburg volgt Van Ardenne op als vertegenwoordiger van de VN-Voedsel en Landbouworganisatie

Mevrouw Agnes van Ardenne is solidair. Met mensen die hun geluk willen beproeven in Nederland. Met landen die ontwikkelingshulp genieten. Maar vooral met de kaste van beroepspolitici, waartoe ze zelf behoort.

Een kaste vol van politici die menen dat de Nederlandse politiek slechts een leuke opstap is naar een internationale carrière. Politici die intussen verrassend weinig solidariteit tonen met het volk dat ze geacht worden te vertegenwoordigen.

Van Ardenne is nu nog vertegenwoordiger bij de VN-Voedsel en Landbouworganisatie FAO. Haar partijgenoot Gerda Verburg (CDA) schijnt al in de startblokken te staan om haar positie over te nemen. Jaap de Hoop Scheffer en Ruud Lubbers hadden natuurlijk ook een gewichtige, internationale functie. En bij de PvdA kwamen salonsocialisten Jan Pronk, Ad Melkert en Evelien Herfkens eveneens goed weg. Van de VVD mochten eurocriticus Frits Bolkestein en nu mevrouw Neelie Kroes, Brussel gaan verkennen.

Succes
Heeft Nederland daar iets aan? Nee, en dat zal ik kort toelichten.

Ik heb doorgaans bewondering voor mensen die de top bereiken. Zoals voor ondernemers, of sportlieden en musici. Die hebben in de regel door zelf hard te werken en hun talenten optimaal te benutten, hun eigen succes vergaard. In de politiek werkt dat anders, zeker als het om niet breed (democratisch) opengestelde, internationale functies gaat; die worden verhandeld.

Want laten we wel wezen; Nederland is een onbetekenend landje dat alleen wat toegeschoven krijgt, als de grote landen zelf even geen trek hebben of ons willen belonen als een trouw keffertje. Want echt doorbijten, wat we wel zouden kunnen in kwesties rond geld, durven we toch niet of nauwelijks. Want dan loopt de internationale loopbaan van onze polderjongens en –meisjes gevaar.

Wat rest is: 'We' krijgen een kluifje als 'we er eerst maar voor hebben betaald. Let op: het eerste ‘we’ verwijst in dezen naar 'onze politici'; het tweede 'we' naar het Nederlandse volk, althans de belastingbetaler. Hoe we betalen? 'We' betalen middels ontwikkelingshulp, EU-bijdragen, internationale hulp- en militaire acties, meer recentelijk EU-steunoperaties, etc.

Prijskaartje
Wat je ook vaak ziet, is dat 'we' (de belastingbetaler) achteraf nogmaals een rekening krijgen aangesmeerd - als we niet oppassen - van de andere 'we'. Een Lubbers die extra geld voor vluchtelingen wilde losweken, klopte het eerst aan bij Nederland. Een Kroes die kartelvorming wilde aanpakken, richtte haar blik eerst op het thuisland.

Zo bezien fungeert de Nederlandse politiek als een veredeld uitzendbureau. Aan elke internationale functie voor een Nederlander hangt een prijskaartje. In de regel is dat prijskaartje juist niet in het belang van de gemiddelde Nederlander. Doordat alle gevestigde partijen het uitzendbureau met de wat duur betaalde Melkertbanen open wilden en willen houden voor hun uit te rangeren politici, was er geen alternatief.

Motieven
Dat maakt partijen als de door Van Ardenne naar voren gehaalde PVV, maar ook de SP, juist zo gevaarlijk. Niet voor de Nederlandse burger, maar voor de ambities van de Agnessen, Jan Kezen en hun kompanen. Het is gewoon een duurbetaalde afzetmarkt voor politieke oldtimers. In orde voor mensen die nog een graantje willen meepikken; inderdaad een pikorde, zoals Agnes zegt! Maar dan wel een pikorde waarbij wij wel wezen wie er gepikt en gepakt wordt…

Daarom: hoe lager wij in de internationale pikorde staan, hoe beter, want hoe lager de rekening die we moeten betalen. Als het de heren en dames politici louter te doen is om edele motieven, staat intussen niets ze in de weg om een charitatieve instelling op te richten: 'Nederlandse politici voor welzijn en welvaart in het buitenland!' Maar haal dan ook zelf je geld op. Dat is pas solidariteit, niet alleen met het buitenland, maar ook met Nederlanders, want die kunnen dan zelf bepalen of en wanneer ze een duit in het zakje doen.

Paul Lieben