Radiopresentator Giel Beelen, onze eigen Bono

dinsdag 22 december 2009 20:47

Giel Beelen, de Bono van de lage landen

Er zitten nu enkele Bekende Nederlanders in een soort Glazen Huis in Groningen, waar ze geld verzamelen voor een goed doel. De bekendste onder deze Bekende Nederlanders schijnt ene Giel Beelen te zijn, een radiopresentator. Ik had hem nog nooit gehoord maar ik heb van mijn kinderen gehoord dat hij een goede presentator is, wat op zichzelf natuurlijk best een aardige verdienste is.

Vorige week zat hij in een uitzending van Radio 1, waar ik ook aan mee mocht doen (over Kopenhagen). Meneer Beelen was een kwartiertje te laat en moest snel weer weg want hij deed iets met een goed doel. Elke minuut werden we geïnformeerd waar meneer Beelen zich nu bevond en uit de reacties van de andere gasten en van de twee presentatoren, onder wie Andries Knevel, die toch volgens mij ook een Bekende Nederlander is, begreep ik dat deze Giel Beelen een Nog Bekendere Nederlander is.

Popster
Nou goed, op een gegeven moment komt deze Beelen binnen, oogt als een popster, gedraagt zich zo (ik stel me altijd voor als ik ergens binnen kom maar hij deed dat niet en was zelfs zo verbaasd toen ik hem een hand gaf – ik zat naast hem – en mezelf voorstelde dat hij dat zelf vergat) en vertelde dat hij in een soort glazen huis ging zitten en daar een paar dagen ging vasten ten behoeve van malaria in Afrika.

Dat vond ik interessant want daar weet ik toevallig wat van. Ik ben een tijdje geleden in Zambia geweest om te kijken hoe het met malaria ging en kwam daar vrolijk van terug. Het gaat de goede kant op in sommige delen van zwart Afrika, door de combinatie van drie zaken: een nieuw medicijn (artemisine-combinatie-therapie), klamboe’s en insecticiden (vooral DDT). 

Van die drie is het medicijn, voor kostprijs ter beschikking gesteld door de farmaceutische industrie en vervolgens met steun van onder anderen Bill Gates (Microsoft) gratis beschikbaar voor arme Afrikanen, verreweg het meest effectief.

Hutjes
Dat is logisch: de meeste arme Afrikanen wonen op het platteland in hutjes. Die hutjes kunnen niet met insecticide bespoten worden want dat is te veel werk – veel hutjes bevinden zich op kilometers van elkaar. Klamboe’s hebben daar ook geen zin: het wordt om zes uur donker en het hele gezin zit voor de hut op een zelfgestookt vuurtje te koken en eten. Tegen de tijd dat ze onder de klamboe duiken, zijn ze al helemaal lek gestoken.

Meneer Beelen zat vol enthousiasme te vertellen hoe nuttig zijn actie was: er konden allemaal klamboe’s worden gekocht. Toen trok ik de stoute schoenen aan en interrumpeerde onze held en wees hem er op dat klamboe’s niet zoveel zin hebben, onder verwijzing naar de bovenstaande observatie. 

Vervolgens werd meneer Beelen een beetje boos en noemde mij een arrogante journalist. Toen ik daarna (op een vraag van Knevel) zei dat ik een beetje eczeem kreeg van al die goede doelen en de mensen die zich daarvoor inzette, maar er eerlijk erbij vertelde dat ik van het specifieke actie waar meneer Beelen bij betrokken was, niet zoveel afwist, werd meneer Beelen nog wat feller en noemde me nu een zure journalist.

Dronken aardbei
Dat vind ik prima –Liesbeth Spies van het CDA heeft mij eens voor dronken aardbei uitgescholden en dat blijft een hoogtepunt in mijn carrière – maar een en ander sterkte mij in mijn argwaan naar zogenaamde goede doelen en de mensen die zich daarvoor inzetten. 

Veel van die goede doelen zijn zelfgedefinieerd goed maar volgens mij heel snel onderuit te halen en veel van de mensen die zich voor goede doelen inzetten, zijn vooral met zichzelf bezig. Het ultieme voorbeeld is natuurlijk de zanger Bono. Ik dacht altijd dat Dombeau van Erven Dorens met zijn acties voor groene stroom onze Bono was maar ik herzie mijn mening: Giel Beelen is de vaderlandse Bono.

Ik heb sindsdien diverse reclames op de radio gehoord van het Rode Kruis waarvoor Giel Beelen en zijn Het Glazen Huis actie voeren en het gaat alleen om klamboe’s. Voor vijf euro kunt u een arme Afrikaan een klamboe geven. De zwarte Zambiaanse Dambisa Moyo wijst er in haar bestseller op dat het geven van gratis klamboe’s aan Afrika de plaatselijke klamboe-industrie om zeep helpt en aldus de economie en werkgelegenheid frustreert. Fascinerender nog vind ik de observatie van de Amerikaanse kinderarts Phil Thuma (in de papieren Elsevier van enkele weken geleden) die al dertig jaar in Zambia werkt en constateert dat het belang van klamboe’s zwaar wordt overschat.

Maar ja, dan moeten het Rode Kruis en Giel Beelen reclame gaan maken voor het gebruik van DDT en medicijnen van die vermaledijde farmaceutische industrie. Ik ben bang dat het Rode Kruis dan vreest minder geld binnen te halen en dat onze Bono dan bang is dat zijn imago wordt bezoedeld.

Simon Rozendaal