Burqaverbod strijdig met mensenrechten? Onzin!

zaterdag 1 mei 2010 11:57

Een islamitische vrouw loopt over straat in Brussel

In België zijn ze behoorlijk ver met het verbieden van gelaatsbedekkende kleding, zoals dat zo fraai heet. Als het doorgaat, mag je daar binnenkort niet meer over straat in een burqa of niqaab. Want in de openbare ruimte moeten mensen herkenbaar zijn. Een bivakmuts, zoals krakers vaak droegen, mag ten slotte ook niet, weet ik sinds mijn onschuldige zoon door een agent gemaand werd de zijne af te zetten. En bij zo’n ding zie je tenminste nog ogen.

Amnesty
Maar verbieden gaat natuurlijk zomaar niet, want mensenrechtenorganisatie Amnesty International heeft meteen laten weten dat een dergelijke beslissing best eens in strijd zou kunnen zijn met de rechten van de mens. Amnesty is natuurlijk benauwd dat de moslims boos op ze worden. Het is werkelijk ontroerend te zien hoe die organisatie bekommerd is met de mensenrechten, zozeer dat ze zich zelfs met kleding gaan bemoeien. Je zou denken dat er wel ernstiger situaties in de wereld zijn, waarin het gaat om martelingen, leven en dood, dan deze.

Trek eens zo’n ding aan en kijk dan hoe het zit met de mensenrechten. Ik denk dat het dragen van zoiets een ernstiger schending van die rechten is dan het verbieden ervan.

Celstraf
In het Franse modeblad Marie-Claire ging een van de verslaggevers een week door het leven gehuld in zwarte enkellange sluier, want ook in Frankrijk is de stemming anti-sluier. Daar krijgt een man die zijn vrouw in zoiets laat lopen, een flinke boete of zelfs celstraf. Goed plan.

Het viel die journalist niet mee en dat was niet eens, zoals je zou verwachten, omdat alle andere mensen haar met de nek aankeken of discrimineerden of uitscholden, wat toch schering en inslag lijkt te zijn. Nee, het viel haar zwaar omdat het ongelooflijk omslachtig was. Handig omdat je, zoals we nu al duizend keer hebben gehoord, je bad hair day goed kunt verbergen en je hoeft ’s ochtends ook geen uren voor je kledingkast te staan of je druk te maken over een pukkel. Dat is tijdwinst.

Panisch
Maar die winst ben je kwijt zodra je de straat op gaat. Of liever gezegd, strompelt. Je blikveld is heel smal, om naar links en rechts te kunnen kijken moet je je hele hoofd opzij draaien, als was je een uil. Lopen kan bijna niet, want je ziet je voeten niet en ook stoep en stoepranden niet. Je moet de stof van binnen vasthouden, zodat je niks anders kunt dragen. Moeders zijn totaal panisch omdat ze bang zijn dat ze hun kinderen uit het oog verliezen, want handje vasthouden gaat natuurlijk niet. Zo sjokken die stakkers over straat, in permanent levensgevaar. Een sigaretje roken, kopje koffie drinken, allemaal onmogelijk.

Is dat nu een diepreligieuze kwestie waar we ontzag voor moeten hebben? Nee, het lijkt mij een duidelijk geval van extreme vrouwenonderdrukking en, nogmaals, een schending van de mensenrechten, want vrij bewegen is er niet bij. Toch laten sommige vrouwen zich dat gewaad niet ontnemen. Hoe kan dat?

Ik wist het niet, tot een zeer ontwikkelde meneer uit mijn vriendenkring mij iets heel interessants vertelde. Het aantal vrouwen dat zich, gedreven door een diepgevoelde godsdienstige roeping, aanmeldde bij de poort van het klooster om de rest van hun leven als non door te brengen, daalde dramatisch toen de ordes de habijt in de kast lieten en voortaan in gewone kleren op pad gingen.

Respect
Ja, hallo, dachten ze, nou ziet niemand meer dat we non zijn! Waar doen we het voor! Als non hadden ze namelijk automatisch recht op respect, aandacht en ontzag. Daar hoefden ze helemaal niets voor te doen, behalve in een habijt lopen. Opleiding, werk of wat voor inspanning of prestatie dan ook – niet nodig. De onbeduidendste vrouw werd zo op straat nog met achting behandeld want ja, die was non, en daar hing een zweem van heiligheid aan.

Het zou dus ook heel goed kunnen zijn dat veel vrouwen dat gewaad niet willen uittrekken, ondanks alle nadelen, omdat dat automatische respect van hun eigen gemeenschap ze dan niet meer ten deel valt. So much voor een roeping of een diep gevoelde godsdienstige overtuiging.

Liesbeth Wytzes